Welkom op de website van A.Hooyer.

Mailadres:   a.hooyer@planet.nl.      Voor op en aanmerkingen aanbevolen.
Deze is het

De oudere verhalen vind je op:    www.verhalenverteller.de                 

                                                       of onder de link 

                                                                                                                                         https://sites.google.com/site/ahooyer6  

 https://sites.google.com/site/ahooyer6/

                                               

                                                                                                                                               https:/ /sites.google.com/site/ahooyer6/

         https:/ /sites.google.com/site/ahooyer6/   


                                         De recentere verhalen hieronder.




VERHAAL  November 2017


God anno Domini 2017.

Denken in Metaforen..

De metafysica, de gedachte, de geest, de ziel, de droom, de fantasie.

Zijn het niet allemaal woorden waarmee naar hetzelfde verwezen wordt?

Het deel van ieder mens dier en plant, dat we nooit zullen begrijpen en dat uniek is voor ieder wezen, uniek als de iris van het oog en de bouw van de genen.

Wij mensen, zijn op zoek naar leven elders in de kosmos om onze kennis uit te breiden, want we willen altijd leren en spelen en nijver bezig zijn zolang we leven. De kans dat we met andere ruimtewezens zullen kunnen communiceren is nog kleiner dan de kans dat we ze ooit zullen ontmoeten. De afgelopen eeuwen zijn we nog niet in staat geweest een behoorlijk gesprek te voeren met een mug of een olifant hoewel we hebben geleerd, dat ook dieren zowel fysiek als metafysiek bestaan, tussen geboorte en dood. Ervoor en erna dus niet, net als wij, mensen.

Een en ander wil ik graag toelichten. Een beeld schetsen van hoe ik de kosmos beleef en zie, nadat ik er als mens 80 jaar in heb rondgezworven. Misschien help ik u daar een stap of een gedachte verder mee in uw wereldvisie. En als dat niet het geval is, vergeet mijn beeld dan zo gauw mogelijk want het is niet beter dan elk ander beeld waarbij u en ieder medemens zich gelukkig voelt.

Onlangs las ik in de krant, dat er een robot vanuit het ruimtevaartuig ISS bestuurd op het terrein van Estex zal rondrijden. En dat bracht mij op de volgende gedachte:

Als we een robot die hun taal spreekt zouden laten rondrijden bij een primitief volk en deze laten meedelen: " Voortaan ben ik uw God". dan zouden we ongetwijfeld opnieuw een godsdienst hebben gecreëerd.

Alles wat mensen niet begrijpen, noemden ze in het verleden "God". Zo zijn al die godsdiensten ontstaan . Door toename van kennis en vaardigheden zijn sommige ook weer verdwenen.

Niemand zal nog beweren, dat bij onweer Donar op zijn strijdwagen over de wolken rijdt en zijn bijl werpt, zodat de bliksem flitst.

Andere godsdiensten houden hardnekkiger stand, ook al zijn sommige leerstellingen absoluut in strijd met wat volgens menselijke begrippen en ervaringen in de kosmos mogelijk is .

Het zijn producten van menselijke dromen , verlangens en fantasiën die ontstonden in de metafysica. De metafysica die bij mensen verder ontwikkeld is dan bij elk ander schepsel.

Och, als ze standhouden en geen leed veroorzaken bij andere bewoners van de kosmos en mensen zich er gelukkig bij voelen............dan zou niemand daar een probleem mee moeten hebben.

Helaas blijkt in de praktijk anders.

In het internettijdperk zijn talloze spelen ontstaan die aansluiten bij de behoefte van mensen om aan de realiteit te ontsnappen, en de sociale media om tegemoet te komen aan de behoefte gedachten, gevoelens te delen, niet anders dan in alle godsdiensten van voeger en nu.

Soms tijdelijk, soms langduriger.

Niets nieuws eigenlijk, zo is het altijd

geweest. De mens is ongeneeslijk religieus.

Een paar voorbeelden.

Een jaar of 40 geleden, maakte een collega 100 illustraties bij "In de Ban van de Ring" van Tolkien. Aan de hand van de illustraties gaf hij een samenvatting van het verhaal.

Men zegt wel eens: "Een foto zegt meer dan 1000 woorden." Door deze 100000 woorden ging voor mij een nieuwe wereld open. Ademloos heb ik de triologie gelezen en veel meer dan 100 beelden ontstonden, maar altijd passend bij zijn ontroerende illustraties.

Een wereld in een wereld, waarin niets is als in de wereld waarin we dagelijks leven.

De beelden, de fantasiën zijn van alle tijden.

De beelden van de schrijver, de schilder, de troubadour, de musicus, die ze met anderen delen, de beelden ook van onze dromen die we soms koesteren, maar vaak ook haten als ze ons wakker houden.

Mensen leren en spelen, zowel jong als oud en moeten altijd weer een evenwicht vinden tussen handelen en fantaseren om zich goed te voelen en gelukkig te zijn.

*******Kun je een draaglijk leven definiëren of een ondraaglijk?

*******Kun je een draaglijke dood definiëren, of een ondraaglijke?

We kunnen wel van gedachten wisselen tijdens onze plek in de kosmos tussen geboorte en dood.............".de tussentijd!!!""

En ook over..................voor onze geboorte en................na onze dood..............

Daar heeft iedereen mee te maken in " de tussentijd."

Alle processen in de kosmos vinden plaats volgens de wet van behoud van energie en materie. (tenzij de Entropie maximaal is en de Big Shrunk plaatsvindt maar dat is een ander verhaal).

Sinds mensenheugenis komt er in de kosmos niets bij en gaat er niets vanaf, en is er een voortdurende wisselwerking tussen wat wij energie en materie noemen zodat we rustig kunnen denken vanuit het perspectief, dat de kosmos eeuwig zal bestaan. Waarom zou dat niet mogen? Natuurlijk kun je ook denken, dat dat niet het geval is, dat de kosmos verdwijnt voor mij of in mijn "tussentijd" of erna. In deze gevallen, levert dat voor mij geen problemen op, want ik "was niet en ben niet en zal niet zijn" als er geen kosmos is.

Ik beperk me dus, tot mezelf in de kosmos, in mijn “tussentijd” , de tijd dat ik op deze aarde mens ben.

Voor mijn geboorte was ik al een deel van de Kosmos, deel van mijn vader en moeder en mijn hele voorgeslacht zelfs vanaf het begin van de kosmos, in het begin een heel, heel klein deel, maar in de kosmos was het geheel van wat nu ik ben al aanwezig. In chaotisch verband, dat wel , en pas na mijn geboorte in 80 jaren samengevoegd tot wat ik nu ben en dit proces gaat door tot de dood er op volgt. Mijn metafysica eindigt dan abrupt en mijn fysieke lichaam valt uiteen en wordt weer samengevoegd tot andere delen van de kosmos tot in eeuwigheid.

WIE dat kan regelen voor elk kosmisch deeltje moet wel GOD zijn of de EEUWIGE of HET EEUWIGE LEVEN dat we als mensen zo graag willen, maar dan wel in de “tussentijd”.

De GOD die bedoeld is in alle uitspraken van mensen tijdens hun zoektocht naar HEM.

Uitspraken als:--------------------------------------------------------------------------------------

de god van Abraham Isaäc en Jacob.

eerst was er de mens en toen god.

Allah Akbar.

De eeuwige god

elk heeft zijn persoonlijke god

godverdomme

(enz. in alle talen)------------------------------------------------------------------------------------

De GOD DIE niemand kan begrijpen of uitleggen. GOD anno 2015-09-20 in alle Verhalen Gedachten Dromen Visioenen Geschriften Beelden Geluiden enz. van de mens die in --------------- “ zijn tussentijd” ---------- Pelgrim is op zoek naar de EEUWIGE…..voor altijd.

Waarom het wiel van Teus nog steeds niet draait , alleen de zichzelf vernieuwende Kosmos een perpetuum mobile is en er zwarte gaten in zitten.

========================================

Alle mensen die leven of geleefd hebben, hebben met elkaar de kennis en het inzicht ontwikkeld, waarover we nu kunnen beschikken. Jammer dat deze niet voor iedereen in gelijke mate toegankelijk zijn.

Dat hangt natuurlijk ten nauwste samen met de persoon en de omgeving, waarin de persoon leeft.

Hieronder beschrijf ik hoe ik met de kennis die ik tijdens mijn leven beetje bij beetje heb opgedaan, nu tegen processen aankijk, die ik nooit begrepen had.

Zoals……..zwaartekracht….middelpuntvliedende kracht….entropie…inertie…..big bang…informatie….gedachten…….enz…enz.

De kosmos bestaat volgens onze begrippen uit bewegende systemen in bewegende systemen in beweende systemen enz.

Een heel klein beetje daarvan kunnen we begrijpen als we uitgaan van roterende systemen in roterende systemen in driedimensionale orthogonale stelsels en onze waarnemingen zo goed mogelijk opschrijven die we ervaren als we reizen op een kaarsrecht spoor door onze tijd die duurt van geboorte tot dood ( mijn tussentijd) en proberen te begrijpen wat op dit spoor te begrijpen was/is voor onze geboorte en na onze dood. We verblijven slechts een split-second op deze aarde gemeten in de maten die in de kosmos tellen.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Op de doorsnee kermisattractie, kunnen we zelfs plaatsnemen in roterende systemen, die op hun beurt weer in roterende systemen bewegen en min of meer genieten van de sensaties die deze bewegingen kunnen oproepen.

Een bekend voorbeeld is een bewegende biljartbal op een draaiende tafel..

Zie Wikipedia.

Ik stel me voor dat ik de biljartbal ben op de draaiende schijf .Als ik vanuit het centrum naar de rand loop is het net of ik op de schijf tegen de draairichting van de schijf wordt weggeduwd .Als ik op een schijfhelft een cirkel teken en langs deze cirkelvormige lijn loop, wordt ik soms in de draairichting van de schijf geduwd en soms daar tegenin. Het maakt niet uit, of ik rechtsom of linksom op de cirkel loop.

Het geduw dat ik ervaar, wordt Corioliseffect genoemd (naar de ontdekker Coriolis ) of ook wel corioliskracht.

Maar ik kan mijn draaiende stoeltje op de kermis, ook vervangen door een groter systeem, nl. de aarde die als een platte schijf met mij aan de rand roteert om de zon in het zonnestelsel dat als rotatiecentrum het zwarte gat in het centrum van het melkwegstelsel heeft.

Op mijn draaiende schijf op de kermis probeer ik me te oriënteren in de oersoep van de kosmos, waarin de wanorde alleen maar lijkt toe te nemen, ondanks de ordening die ik op mijn niveau probeer aan te brengen.

Het is voor mensen al mogelijk, om op atoomniveau hier en daar een electron te verplaatsen en een chip samen te stellen ter grootte van een postzegel, die alle menselijke kennis kan opslaan voor iedereen toegankelijk

(nou ja, bijna iedereen)!

En toch kan ik met al deze informatie geen rozenzaadje maken, geen gedachte vormen of veranderen. Een rozenzaadje, dat de informatie draagt van kleur reuk en vorm in de genen van dat zaadje, zelfs de informatie voor de genen van het zaadje……….

Als alle informatie die bestaat voor ons vrij toegankelijk is, zouden we macht hebben over alles en onze eigen schepper kunnen zijn. Dat ligt nog ver in het verschiet.

De mensheid is een lang onderzoekstraject pas begonnen.

In werkelijkheid bestaan dergelijke othogonale en cirkelvormige situaties in de kosmos sporadisch volgens de wet van de grote aantallen. (waarschijnlijklheidsleer).

Maar ook driedimensionaal gezien veroorzaken de bewegingen langs ellipsvormige banen corioliskrachten in alle denkbare richtingen, evenals middelpuntvliedende krachten en entropie.

Door de versnelde expansie van de kosmos zouden alle delen verdwijnen aan mijn gezichtshorizon ( zwart gat genoemd) bij het absolute nulpunt, zonder massa of energie en verdwijnen in het NIETS.

Maar neen, in het ‘point of no return’ (evenwichtspunt tussen twee massa’s) geeft de geringste verstoring van het evenwicht de doorslag, en hier kan alleen de kosmos verstoring geven.(bord van Galton)

Dus beginnen hier alle delen aan hun terugkeer in de kosmos de een vroeger, de ander later, waardoor de randen van het zwarte gat zich rafelig aan ons voordoen.

Het centrum van het melkwegstelsel is zo’n gezichtshorizon, ver van mijn zonnestelsel verwijderd, maar mijn waarnemingspunt anno 2016 is zo dichtbij, dat ik het kan opmerken.

(Er worden steeds meer zwarte gaten ontdekt.)

Of is dit misschien hetzelfde zwarte gat als in 2016 waargenomen , maar op andere tijdstippen in het verleden? Waargenomen tegen een andere omgevingsachtergrond?

Of zijn dit misschien ook zwarte gaten uit een nog verder verleden?.

De meeste waarnemingen die we doen aan de sterren betreffen situaties, zoals die lichtjaren geleden waren. Daardoor hebben we veel geleerd over de geboorte van sterren en het sterven daarvan, rode reuzen en witte dwergen, galactische en extragalactische stelsels, sterrennevels en spiraalvormige en bolvormige sterhopen.

Als delen aan onze gezichtshorizon verdwenen zijn en een zwart gat vormen in onze waarneming zal dit zwarte gat altijd blijven, tenzij de gezichtslijn geblokkeerd wordt door de geboorte van nieuwe sterren of stelsels in deze lijn. Omdat ook wij met ons gehele melkwegstelsel met tot nu toe onbekende snelheid reizen door de kosmos , zullen we de zwarte gaten steeds tegen een andere achtergrond zien, evenals de sterren en de zwarte gaten. Misschien dat dit mogelijkheden biedt om de afstand tot de zwarte gaten te bepalen, of de plaats van het centrum van de kosmos van ons melkwegstelsel uit gezien, of de plaats waar we ons t.o.v. dit centrum bevinden.

Elke generatie heeft zo ongelooflijk weinig tijd, om waarnemingen te doen die verschillende uitkomsten geven. Vanaf het begin der waarnemingen lijkt onze omgevingssituatie in de kosmos stabiel maar ze is dat allerminst. De kennis daaromtrent neemt exponentieel toe.

Ik was heel erg onder de indruk van het college dat Robert Dijkgraaf gaf in

Het programma…..De wereld draait door……

Indrukwekkend hoe met moderne methoden een groot publiek bereikt kan worden, en hoe indringend mensen met denkbeelden geconfronteerd kunnen worden. Heel veel beelden waren sedert de vijftiger jaren van de vorige eeuw nauwelijks veranderd. Alleen gaf toen Prof Minnaert gelijksoortige colleges in de grote collegezaal van het natuurkundig laboratorium in Utrecht. Hij vertelde zijn boeiende verhalen aan de hand van vele dia’s, waarbij hij eenmaal met zijn stok op de grond stampte om zijn assistent een volgende tevoorschijn te laten toveren, of tweemaal, om de vorige nog eens te zien. Een prachtige tijd, waarbij in de nacht op de sterrenwacht waarnemingen werden gedaan in een prakticum, begeleid door toen nog geen Prof. De Jager.

De zeeën van tijd die het toen kostte om baanberekeningen uit te voeren voor een drielichamenprobleem. Het besef van het monnikenwerk dat gedaan moest zijn, om met de toen bestaande middelen de Nautical Almanak samen te stellen.

Wat een enorme vlucht hebben de ruimtewetenschappen gedaan sedert de komst van de comptometer, de commodore 64 en de moderne computer. En zelfs dat lijkt nog maar het begin van de moderne tijd. Zo jammer dat het leven zo kort is.

Maar misschien is dat wel nodig, om steeds weer een eind te maken aan de remmende voorsprong van vastgeroeste denkbeelden.

Eerder zei ik, dat mensen alles wat ze niet begrepen………God… noemden.

Zo is het ook vaak bij wetenschappers.

De BIG BANG, E=mc /2, de tijd is de vierde dimensie, de ruimte is gekromd, enz. Het staat wat imbeciel, als je daarin niet geloofd.

Er leefden zo lange tijd voor ons al mensen, die zelf nadachten en experimenteerden met de hen ten dienste staande middelen. Met goede en laakbare kanten (en ook dat is de moderne wetenschap niet vreemd) denk aan medicijnvrouwtjes, homeopatie, acupunctuur en paranormale geneeswijzen. Andere culturen lagen ver voor op de westerse.

We zijn nooit te oud om te leren.

Opvallend vond ik bij het college van Robert Dijkgraaf het balletje, dat aan de andere zijde van het zwarte gat naar buiten rolde en de aandacht voor het reizen in de tijd.

Niemand zal ooit zichzelf ontmoeten in zijn of haar vroegere samenstelling.

Wel heeft ieder mens nu reeds ontmoetingen gehad met delen van het vroegere zelf. Sterker nog, misschien heeft iedereen wel eens delen van zichzelf geconsumeerd , ja noem het kannibalisme en denk aan huidschilfers die per ongeluk in de mond zijn gekomen. Elke 7 jaren ongeveer worden al onze cellen in de kosmos verstrooid. zelfs onze meest beminde en noodzakelijke delen.

Of daarbij delen waren die met kennis geladen waren/ zijn is voor ons nog een vraag, evenals de vraag hoe we daarvan opnieuw gebruik zouden kunnen maken

De Kosmos expandeert, maar elk deeltje keert na lange tijd terug in de kosmos. Niet als een tennisbal uit een zwart gat, maar als kosmisch stof waar van…..ook door de aarde……tonnen per jaar worden opgevangen, hetzij in grotere of kleinere delen .

Hierbij laat ik het puin dat door mensen in de ‘ruimte’ is gebracht buiten beschouwing want dat is op kosmische schaal nooit weggeweest.

De mensheid is in alle ernst op zoek naar medebewoners van de kosmos en vergeet kontakt te zoeken met de medebewoners van de aarde en die het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Sterker nog, in grenzeloos egoïsme leeft de mensheid zodanig dat leven tenslotte alleen nog mogelijk zal zijn voor anorganische “organismen”.

Als kind las ik al graag de strip:”” In het land van de blikken mannen”.

Wat betekent het perspectief van een kosmos met als bewoners “blikken mannen” met kunstmatige intelligentie?

Wat ik door mijn waarnemingen ook nog opmerkte, was het altijd durende getob van de mensheid met hun getalsystemen. Abacus, 12 tallig, 60 tallig, decimaal stelsel, tweetallig stelsel, complexe getallen, quaternionen en octaven.

Altijd zoeken naar mogelijkheden om bevindingen aan elkaar door te geven, door getal, beeld of woord.

Altijd bleken constanten toegevoegd te moeten worden, om resultaten wat leesbaar te maken. Constanten als pi, constante van Bolzmann of van Planck etc. En dat bij de beschrijving van verschijnselen om ons heen, die volgens vaste procedures verlopen. Wordt het niet tijd, dat wiskundigen een getal stelsel ontwikkelen waarmee natuurlijke processen eenvoudig kunnen worden weergegeven omdat het stelsel is opgebouwd op in de natuur voorkomende basis eenheden. Mogelijk is het binaire systeem een aanzet daartoe, omdat daarmee getal woord en beeld kunnen worden weergegeven, de eerste beginselen van communicatie.

Zoveel om te onderzoeken in een zichzelf eeuwig vernieuwende kosmos in onze korte “tussentijd” (eerder genoemd, mijn tijd tussen geboorte en dood.)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Elk onderzoek, door wie ook gedaan brengt ons, de mensheid , een stapje verder in kennis wat betreft realiteit en waan. Naar mijn wijze van denken zijn we nu aardig op weg een aanvang te maken met de uniforme beschrijving van alle verschijnselen die we waarnemen op onze aardbol me daarbij realiserend, dat deze beschrijving ook weer gebonden is aan de verblijfplaats in de kosmos tijdens de beschrijving. Het zal zelfs in dit uithoekje van de kosmos een helse klus worden en waarschijnlijk wordt die nooit voltooid.

Massa’s trekken elkaar echt niet aan. Dat ervaren wij als mensen alleen maar zo. En toch zijn de wetten van Newton heel erg bruikbaar, om verschijnselen te beschrijven die zich voordoen als we de omgeving waarin ze optreden vergeten. Taalontwikkeling houdt gelijke tred met ontwikkeling van kennis en (bijna) altijd zijn uitspraken later te perfectioneren.

Zwaartekracht is een illusie…………….een uitspraak die (nog) absoluut onbruikbaar is , voor bijna iedereen, vandaag 16 nov 2016.

Maar wel voor hen, die ervaren, dat alles met alles samenhangt.

(Mensen die zo denken, waren er in het verleden ook al…………..Er valt geen mus van het dak zonder de wil van de Hemelse vader!!!!!!))

Coriolis-kracht is ook lange tijd een illusie geweest. In ieder geval tot het tijdstip dat we in staat waren ermee te experimenteren. Door de kracht als vectorgrootheid weer te geven kan d.m.v. constructie in experiment in experiment aangetoond worden, dat de resulterende vector meer en meer de richting krijgt tegengesteld aan de richting die de centrifugaalkracht heeft, of, afhankelijk van de rotatierichting deze juist versterkt.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“En ’t wiel draait nog steeds niet! “ zijn de woorden waarmee mijn broer (87) me vaak begroet als ik hem bezoek. De opstelling staat nog steeds in zijn garage.

Evenals ik is hij jarenlang op zoek geweest naar het perpetuum mobile. Zonder overleg, en met een geheel andere opleiding. Zoeken naar gratis energie, zoals zoveel anderen voor ons deden, zoektochten, die de meest wonderlijke constructies opleverden, die, wonderlijk genoeg soms ook nog een nuttige toepassing kregen.

Mijn uitgangspunt was:…………….zoek een constructie, die geplaatst in het zwaartekrachtveld permanent energie levert.

Equivalent aan het zeil, of de windmolen in het windveld. Op zich best een goed idee, ware het niet, dat zwaartekracht als we er aan denken als aantrekkingskracht tussen 2 objecten een illusie is.

Er is veel meer in het spel. De zwaartekracht ervaren we, omdat in de kosmos alles met alles samenhangt en elke beweging samenhangt met elke andere beweging, in het klein en in het groot.

Elke beweging van een object in een bewegend systeem veroorzaakt een corioliservaring voor dat object, in het klein en in het groot. Op kosmisch niveaux leidt dat tot verdichtingen en verdunningen (stervormingen en ster explosies) supernova en neutronenster en zwart gat.

Bent u ook niet blij dat wij sedert het begin van de waarnemingen in zo’n rustig hoekje van de kosmos wonen????????

Om aan te tonen, dat het vorenstaande verhaal in grote lijnen klopt, is er nog heel wat experimenteer- en rekenwerk nodig.

Een paar voorbeelden:

1.Ontdek hoe snel je rondjes moet lopen op een roterende schijf die zich met grote snelheid verplaatst en voorkom daardoor, dat van de roterende schijf wordt geslingerd. Stel de vergelijking op die geldt als evenwicht bestaat.

2.Misschien helpt het als je tijdens het lopen een zware bal rondslingert.

3.Misschien helpt het nog meer, als een reuzenkracht het hele systeem waarin je je bevindt in de ruimte daaromheen rondslingert en wordt jij dan onweerstaanbaar aangetrokken door het middelpunt van de schijf waarop je beweegt.

De schuur van Teus is absoluut te klein voor dit experiment in reality, maar er is zeker een nerd te vinden die het kan opzetten in de virtuele wereld. Maar ja, waar vind je die?

Ab, broertje van Teus. 28-12-2016.

Waarom het wiel van Teus nog steeds niet draait , alleen de zichzelf vernieuwende Kosmos een perpetuum mobile is en er zwarte gaten in zitten.

========================================

Alle mensen die leven of geleefd hebben, hebben met elkaar de kennis en het inzicht ontwikkeld, waarover we nu kunnen beschikken. Jammer dat deze niet voor iedereen in gelijke mate toegankelijk zijn.

Dat hangt natuurlijk ten nauwste samen met de persoon en de omgeving, waarin de persoon leeft.

Hieronder beschrijf ik hoe ik met de kennis die ik tijdens mijn leven beetje bij beetje heb opgedaan, nu tegen processen aankijk, die ik nooit begrepen had.

Zoals……..zwaartekracht….middelpuntvliedende kracht….entropie…inertie…..big bang…informatie….gedachten…….enz…enz.

De kosmos bestaat volgens onze begrippen uit bewegende systemen in bewegende systemen in beweende systemen enz.

Een heel klein beetje daarvan kunnen we begrijpen als we uitgaan van roterende systemen in roterende systemen in driedimensionale orthogonale stelsels en onze waarnemingen zo goed mogelijk opschrijven die we ervaren als we reizen op een kaarsrecht spoor door onze tijd die duurt van geboorte tot dood ( mijn tussentijd) en proberen te begrijpen wat op dit spoor te begrijpen was/is voor onze geboorte en na onze dood. We verblijven slechts een split-second op deze aarde gemeten in de maten die in de kosmos tellen.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Op de doorsnee kermisattractie, kunnen we zelfs plaatsnemen in roterende systemen, die op hun beurt weer in roterende systemen bewegen en min of meer genieten van de sensaties die deze bewegingen kunnen oproepen.

Een bekend voorbeeld is een bewegende biljartbal op een draaiende tafel..

Zie Wikipedia.

Ik stel me voor dat ik de biljartbal ben op de draaiende schijf .Als ik vanuit het centrum naar de rand loop is het net of ik op de schijf tegen de draairichting van de schijf wordt weggeduwd .Als ik op een schijfhelft een cirkel teken en langs deze cirkelvormige lijn loop, wordt ik soms in de draairichting van de schijf geduwd en soms daar tegenin. Het maakt niet uit, of ik rechtsom of linksom op de cirkel loop.

Het geduw dat ik ervaar, wordt Corioliseffect genoemd (naar de ontdekker Coriolis ) of ook wel corioliskracht.

Maar ik kan mijn draaiende stoeltje op de kermis, ook vervangen door een groter systeem, nl. de aarde die als een platte schijf met mij aan de rand roteert om de zon in het zonnestelsel dat als rotatiecentrum het zwarte gat in het centrum van het melkwegstelsel heeft.

Op mijn draaiende schijf op de kermis probeer ik me te oriënteren in de oersoep van de kosmos, waarin de wanorde alleen maar lijkt toe te nemen, ondanks de ordening die ik op mijn niveau probeer aan te brengen.

Het is voor mensen al mogelijk, om op atoomniveau hier en daar een electron te verplaatsen en een chip samen te stellen ter grootte van een postzegel, die alle menselijke kennis kan opslaan voor iedereen toegankelijk

(nou ja, bijna iedereen)!

En toch kan ik met al deze informatie geen rozenzaadje maken, geen gedachte vormen of veranderen. Een rozenzaadje, dat de informatie draagt van kleur reuk en vorm in de genen van dat zaadje, zelfs de informatie voor de genen van het zaadje……….

Als alle informatie die bestaat voor ons vrij toegankelijk is, zouden we macht hebben over alles en onze eigen schepper kunnen zijn. Dat ligt nog ver in het verschiet.

De mensheid is een lang onderzoekstraject pas begonnen.

In werkelijkheid bestaan dergelijke othogonale en cirkelvormige situaties in de kosmos sporadisch volgens de wet van de grote aantallen. (waarschijnlijklheidsleer).

Maar ook driedimensionaal gezien veroorzaken de bewegingen langs ellipsvormige banen corioliskrachten in alle denkbare richtingen, evenals middelpuntvliedende krachten en entropie.

Door de versnelde expansie van de kosmos zouden alle delen verdwijnen aan mijn gezichtshorizon ( zwart gat genoemd) bij het absolute nulpunt, zonder massa of energie en verdwijnen in het NIETS. De expansie leidt tot afkoeling en uiteindelijk tot het absolute nulpunt. Bij die temperatuur wordt geen straling meer uitgezonden en is materie zwart. Dat is een andere situatie dan die bij een zwart gat optreedt: daar is wel straling, maar de aantrekking van het gat is zo sterk dat zelfs licht niet meer kan ontsnappen. (dus de ontsnappingsnelheid is meer dan de lichtsnelheid en dat kan niet volgens de relativiteitstheorie die experimenteel bevestigd is).

Maar neen, in het ‘point of no return’ (evenwichtspunt tussen twee massa’s) geeft de geringste verstoring van het evenwicht de doorslag, en hier kan alleen de kosmos verstoring geven.(bord van Galton) Het is voor mij niet helemaal duidelijk wat je onder het point of no return verstaat. Naar ik begrijp ga je er hier van uit dat er bij het point of no return een krachtenevenwicht is: de ene massa trekt even hard aan het bewegende voorwerp als de andere massa. Dat is niet zo bij een zwart gat: het is geen krachtevenwicht, maar de ontsnappingssnelheid is daar meer dan de lichtsnelheid. Dat betekent dat de energie die nodig is om te ontsnappen en de twee massa’s op willekeurig grote afstand te brengen oneindig hoog is en dus niet geleverd kan worden in een eindig heelal.

Dus beginnen hier alle delen aan hun terugkeer in de kosmos de een vroeger, de ander later, waardoor de randen van het zwarte gat zich rafelig aan ons voordoen. Als ik jouw gedachtengang goed volg zeg je dat de expansie van het heelal altijd tot stilstand zal komen, doordat er altijd een aantrekkende kracht van de meer centrale delen van de kosmos overblijft. Klopt dat? Maar ook al is de kracht nooit nul, dan nog kan de energie (arbeid) die nodig is om een voorwerp oneindig ver te verwijderen wel eindig zijn: de kracht gaat als 1/r2 en de arbeid is de integraal daarvan vanaf een bepaald punt tot oneindig en daar komt gewoon een eindige waarde uit.

Het centrum van het melkwegstelsel is zo’n gezichtshorizon, ver van mijn zonnestelsel verwijderd, maar mijn waarnemingspunt anno 2016 is zo dichtbij, dat ik het kan opmerken.

(Er worden steeds meer zwarte gaten ontdekt.) Een daarvan staat dus in het centrum van de melkweg op ongeveer 26000 lichtjaar afstand van ons. Dat gat is zelf niet te zien, maar wel is te zien dat naburige sterren met ongeloofelijk hoge snelheden om die onzichtbare kern draaien. Wat we zien is inderdaad in het verleden gebeurd (zo’n 26000 jaar geleden dus).

Of is dit misschien hetzelfde zwarte gat als in 2016 waargenomen , maar op andere tijdstippen in het verleden? Waargenomen tegen een andere omgevingsachtergrond? Welk zwarte gat uit 2016 bedoel je? We kunnen er heel veel tegelijk waarnemen.

Of zijn dit misschien ook zwarte gaten uit een nog verder verleden?.

De meeste waarnemingen die we doen aan de sterren betreffen situaties, zoals die lichtjaren lichtjaar is een afstand, geen tijd geleden waren. Daardoor hebben we veel geleerd over de geboorte van sterren en het sterven daarvan, rode reuzen en witte dwergen, galactische en extragalactische stelsels, sterrennevels en spiraalvormige en bolvormige sterhopen.

Als delen aan onze gezichtshorizon verdwenen zijn en een zwart gat vormen in onze waarneming zal dit zwarte gat altijd blijven, tenzij de gezichtslijn geblokkeerd wordt door de geboorte van nieuwe sterren of stelsels in deze lijn. De aanwezigheid van een zwart gat hangt niet af van onze gezichtslijn. Het kan er ook gewoon zijn als wij het niet kunnen waarnemen.Omdat ook wij met ons gehele melkwegstelsel met tot nu toe onbekende snelheid reizen door de kosmos , zullen we de zwarte gaten steeds tegen een andere achtergrond zien Onze snelheid ten opzichte van andere stelsels is niet zodanig dat we daar snel varierende achtergronden door zien. , evenals de sterren en de zwarte gaten. Misschien dat dit mogelijkheden biedt om de afstand tot de zwarte gaten te bepalen, of de plaats van het centrum van de kosmos van ons melkwegstelsel uit gezien, of de plaats waar we ons t.o.v. dit centrum bevinden.

Elke generatie heeft zo ongelooflijk weinig tijd, om waarnemingen te doen die verschillende uitkomsten geven. Vanaf het begin der waarnemingen lijkt onze omgevingssituatie in de kosmos stabiel maar ze is dat allerminst. De kennis daaromtrent neemt exponentieel toe.

Ik was heel erg onder de indruk van het college dat Robert Dijkgraaf gaf in

Het programma…..De wereld draait door……

Indrukwekkend hoe met moderne methoden een groot publiek bereikt kan worden, en hoe indringend mensen met denkbeelden geconfronteerd kunnen worden. Heel veel beelden waren sedert de vijftiger jaren van de vorige eeuw nauwelijks veranderd. Alleen gaf toen Prof Minnaert gelijksoortige colleges in de grote collegezaal van het natuurkundig laboratorium in Utrecht. Hij vertelde zijn boeiende verhalen aan de hand van vele dia’s, waarbij hij eenmaal met zijn stok op de grond stampte om zijn assistent een volgende tevoorschijn te laten toveren, of tweemaal, om de vorige nog eens te zien. Een prachtige tijd, waarbij in de nacht op de sterrenwacht waarnemingen werden gedaan in een prakticum, begeleid door toen nog geen Prof. De Jager.

De zeeën van tijd die het toen kostte om baanberekeningen uit te voeren voor een drielichamenprobleem. Het besef van het monnikenwerk dat gedaan moest zijn, om met de toen bestaande middelen de Nautical Almanak samen te stellen.

Wat een enorme vlucht hebben de ruimtewetenschappen gedaan sedert de komst van de comptometer, de commodore 64 en de moderne computer. En zelfs dat lijkt nog maar het begin van de moderne tijd. Zo jammer dat het leven zo kort is.

Maar misschien is dat wel nodig, om steeds weer een eind te maken aan de remmende voorsprong van vastgeroeste denkbeelden.

Eerder zei ik, dat mensen alles wat ze niet begrepen………God… noemden.

Zo is het ook vaak bij wetenschappers.

De BIG BANG, E=mc /2, de tijd is de vierde dimensie, de ruimte is gekromd, enz. Het staat wat imbeciel, als je daarin niet geloofd. Dat doe jij dus niet? Maar de gevolgen van de relativiteitstheorie waarin ruimte en tijd gezamenlijk transformeren zijn gemeten en worden toegepast (bijvoorbeeld in de GPS-systemen; zonder rekening te houden met relativiteit is de positiemeting niet nauwkeurig genoeg).

Er leefden zo lange tijd voor ons al mensen, die zelf nadachten en experimenteerden met de hen ten dienste staande middelen. Met goede en laakbare kanten (en ook dat is de moderne wetenschap niet vreemd) denk aan medicijnvrouwtjes, homeopatie, acupunctuur en paranormale geneeswijzen. Andere culturen lagen ver voor op de westerse.

We zijn nooit te oud om te leren.

Opvallend vond ik bij het college van Robert Dijkgraaf het balletje, dat aan de andere zijde van het zwarte gat naar buiten rolde en de aandacht voor het reizen in de tijd.

Niemand zal ooit zichzelf ontmoeten in zijn of haar vroegere samenstelling.

Wel heeft ieder mens nu reeds ontmoetingen gehad met delen van het vroegere zelf. Sterker nog, misschien heeft iedereen wel eens delen van zichzelf geconsumeerd , ja noem het kannibalisme en denk aan huidschilfers die per ongeluk in de mond zijn gekomen. Elke 7 jaren ongeveer worden al onze cellen in de kosmos verstrooid. zelfs onze meest beminde en noodzakelijke delen.

Of daarbij delen waren die met kennis geladen waren/ zijn is voor ons nog een vraag, evenals de vraag hoe we daarvan opnieuw gebruik zouden kunnen maken

De Kosmos expandeert, maar elk deeltje keert na lange tijd terug in de kosmos. Niet als een tennisbal uit een zwart gat, maar als kosmisch stof waar van…..ook door de aarde……tonnen per jaar worden opgevangen, hetzij in grotere of kleinere delen .

Hierbij laat ik het puin dat door mensen in de ‘ruimte’ is gebracht buiten beschouwing want dat is op kosmische schaal nooit weggeweest.

De mensheid is in alle ernst op zoek naar medebewoners van de kosmos en vergeet kontakt te zoeken met de medebewoners van de aarde en die het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Sterker nog, in grenzeloos egoïsme leeft de mensheid zodanig dat leven tenslotte alleen nog mogelijk zal zijn voor anorganische “organismen”.

Als kind las ik al graag de strip:”” In het land van de blikken mannen”.

Wat betekent het perspectief van een kosmos met als bewoners “blikken mannen” met kunstmatige intelligentie?

Wat ik door mijn waarnemingen ook nog opmerkte, was het altijd durende getob van de mensheid met hun getalsystemen. Abacus, 12 tallig, 60 tallig, decimaal stelsel, tweetallig stelsel, complexe getallen, quaternionen en octaven.

Altijd zoeken naar mogelijkheden om bevindingen aan elkaar door te geven, door getal, beeld of woord.

Altijd bleken constanten toegevoegd te moeten worden, om resultaten wat leesbaar te maken. Constanten als pi, constante van Bolzmann of van Planck etc. En dat bij de beschrijving van verschijnselen om ons heen, die volgens vaste procedures verlopen. Wordt het niet tijd, dat wiskundigen een getal stelsel ontwikkelen waarmee natuurlijke processen eenvoudig kunnen worden weergegeven omdat het stelsel is opgebouwd op in de natuur voorkomende basis eenheden. Mogelijk is het binaire systeem een aanzet daartoe, omdat daarmee getal woord en beeld kunnen worden weergegeven, de eerste beginselen van communicatie. Natuurkundigen doen dat grotendeels, maar het zijn geen handige eenheden (veel te klein). Zo is de elementaire ladingseenheid de lading van 1 elektron, maar omdat 1 A al een stroom van 1019 elektronen is wordt in de praktijk de Coulomb gebruikt.

Zoveel om te onderzoeken in een zichzelf eeuwig vernieuwende kosmos in onze korte “tussentijd” (eerder genoemd, mijn tijd tussen geboorte en dood.)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Elk onderzoek, door wie ook gedaan brengt ons, de mensheid , een stapje verder in kennis wat betreft realiteit en waan. Naar mijn wijze van denken zijn we nu aardig op weg een aanvang te maken met de uniforme beschrijving van alle verschijnselen die we waarnemen op onze aardbol me daarbij realiserend, dat deze beschrijving ook weer gebonden is aan de verblijfplaats in de kosmos tijdens de beschrijving. Het zal zelfs in dit uithoekje van de kosmos een helse klus worden en waarschijnlijk wordt die nooit voltooid. uitgangspunt is meestal dat natuurwetten universeel zijn als je ze goed formuleert. Voor tijdafhankelijkheid van natuurconstanten is nog geen overtuigend bewijs gevonden.

Massa’s trekken elkaar echt niet aan. Dat ervaren wij als mensen alleen maar zo. En toch zijn de wetten van Newton heel erg bruikbaar, om verschijnselen te beschrijven die zich voordoen als we de omgeving waarin ze optreden vergeten. Taalontwikkeling houdt gelijke tred met ontwikkeling van kennis en (bijna) altijd zijn uitspraken later te perfectioneren.

Zwaartekracht is een illusie…………….een uitspraak die (nog) absoluut onbruikbaar is , voor bijna iedereen, vandaag 16 nov 2016.

Maar wel voor hen, die ervaren, dat alles met alles samenhangt.

(Mensen die zo denken, waren er in het verleden ook al…………..Er valt geen mus van het dak zonder de wil van de Hemelse vader!!!!!!))

Coriolis-kracht is ook lange tijd een illusie geweest. In ieder geval tot het tijdstip dat we in staat waren ermee te experimenteren. Door de kracht als vectorgrootheid weer te geven kan d.m.v. constructie in experiment in experiment aangetoond worden, dat de resulterende vector meer en meer de richting krijgt tegengesteld aan de richting die de centrifugaalkracht heeft, of, afhankelijk van de rotatierichting deze juist versterkt. hangt af van bewegingsrichting en rotatierichting (het is evenredig met het uitwendig product van de rotatievector (=hoeksnelheid) en snelheidsvector)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“En ’t wiel draait nog steeds niet! “ zijn de woorden waarmee mijn broer (87) me vaak begroet als ik hem bezoek. De opstelling staat nog steeds in zijn garage.

Evenals ik is hij jarenlang op zoek geweest naar het perpetuum mobile. Zonder overleg, en met een geheel andere opleiding. Zoeken naar gratis energie, zoals zoveel anderen voor ons deden, zoektochten, die de meest wonderlijke constructies opleverden, die, wonderlijk genoeg soms ook nog een nuttige toepassing kregen.

Mijn uitgangspunt was:…………….zoek een constructie, die geplaatst in het zwaartekrachtveld permanent energie levert.

Equivalent aan het zeil, of de windmolen in het windveld. Op zich best een goed idee, ware het niet, dat zwaartekracht als we er aan denken als aantrekkingskracht tussen 2 objecten een illusie is.

Er is veel meer in het spel. De zwaartekracht ervaren we, omdat in de kosmos alles met alles samenhangt en elke beweging samenhangt met elke andere beweging, in het klein en in het groot.

Elke beweging van een object in een bewegend systeem veroorzaakt een corioliservaring voor dat object, in het klein en in het groot. Op kosmisch niveaux leidt dat tot verdichtingen en verdunningen (stervormingen en ster explosies) supernova en neutronenster en zwart gat.

Bent u ook niet blij dat wij sedert het begin van de waarnemingen in zo’n rustig hoekje van de kosmos wonen????????

Om aan te tonen, dat het vorenstaande verhaal in grote lijnen klopt, is er nog heel wat experimenteer- en rekenwerk nodig.

Een paar voorbeelden:

1.Ontdek hoe snel je rondjes moet lopen op een roterende schijf die zich met grote snelheid verplaatst en voorkom daardoor, dat van de roterende schijf wordt geslingerd. Stel de vergelijking op die geldt als evenwicht bestaat.

Dit is exact te bepalen:

centrifugaal = coriolis als : hoeksnelheid2x straal = -2. hoeksnelheid x baansnelheid

ofwel: -2. baansnelheid = hoeksnelheid x straal

2.Misschien helpt het als je tijdens het lopen een zware bal rondslingert.

3.Misschien helpt het nog meer, als een reuzenkracht het hele systeem waarin je je bevindt in de ruimte daaromheen rondslingert en wordt jij dan onweerstaanbaar aangetrokken door het middelpunt van de schijf waarop je beweegt.

Het idee dat zwaartekracht ononderscheidbaar is van bepaalde bewegingstoestanden is de basis van de algemene relativiteitstheorie en is ook wel toegepast; zie bijvoorbeeld onderstaande link:

http://www.natuurkunde.nl/opdrachten/339/ruimtewiel-vwo12-2008-1-opg-4

De schuur van Teus is absoluut te klein voor dit experiment in reality, maar er is zeker een nerd te vinden die het kan opzetten in de virtuele wereld. Maar ja, waar vind je die?

Ab, broertje van Teus. 28-12-2016.

Het plaatje (zie hieronder) begrijp ik niet helemaal:

Wat bedoel je met Entropiekracht?

Zie ik het goed dat het systeem roteert om het centrale middelpunt en dat ‘ik’ ook nog staat op een draaiende schijf die om punt E roteert?

Dus bijv. de grote schijf is het roterende melkwegstelsel en de kleine schijf is de beweging van de aarde om de zon? In dat geval wordt de middelpuntvliedende kracht die wij zouden voelen opgeheven door de aantrekkende gravitatiekracht (dat is namelijk precies de eis om in de cirkelbaan te blijven).

Dan blijven over de corioliskrachten. De orde van grootte daarvan is bij de bekende rotatiesnelheden en stralen te schatten: de hoeksnelheid van de rotatie in het melkwegstelsel is 10-15 rad/s en van de rotatie om de zon is 10-7 rad/s. Dat betekent dat we ons met snelheden groter dan de lichtsnelheid moeten verplaatsen om hier krachten van te maken die vergelijkbaar zijn met onze zwaartekracht. Dus dat lijkt weinig zoden aan de dijk te kunnen zetten. Dan zouden we nog een zeer snelle rotatie van dit hele zichtbare systeem kunnen veronderstellen als oplossing. Als daar geen kracht bij hoort om de boel bij elkaar te houden zal de middelpuntvliedende kracht zorgen voor een radiaal naar buiten gerichte kracht loodrecht op de rotatieas. Dat zou dan een voorkeursrichting opleveren voor de geobserveerde onderlinge bewegingen van stelsels.

Deze kracht kan nooit in de plaats komen van de zwaartekracht tussen twee voorwerpen zoals wij die kennen, die is namelijk isotroop.

Opnieuw……………het wiel van Teus.

(Alles hangt met alles samen).

Geweldig, dat je hebt gereageerd op mijn gedachtenspinsels. Vandaag 16 jan 2017 hebben we er nog even over nagepraat. Het vergaat mij net als je vader…………..”mijn gedachten schieten te kort. “

Bij mijn vorige hersenspinsels, heb ik wel heel veel onderwerpen tegelijk aangesneden.. Teveel zelfs, om een zinnig gesprek te kunnen voeren. Deze keer schrijf ik dus uitsluitend over het begrip zwaartekracht en mijn gedachten daarover in de zin van aantrekkingskracht tussen twee massa’s.

Het is niet zo, dat ik iets wil bewijzen, veel meer dat ik voor mezelf probeer te begrijpen, hoe zwaartekracht ontstaat. Er is mij geen experiment bekend dat twee massa’s, hoe groot ook, die zich op enige afstand van elkaar in dezelfde omstandigheden bevinden, een kracht op elkaar uitoefenen. (Of heb ik dan iets gemist?)

Wel zie ik kleine en grote systemen, die goed werken , waarbij centrifugale en centripetale kracht elkaar keurig opheffen. Meestal levert daarbij een vaste as de centripetale kracht. Maar waardoor ontstaat deze kracht bij vrij in de ruimte bewegende massa’s?

Uit de bocht vliegen, is een verschijnsel dat de meeste mensen wel eens zullen hebben ervaren. Maar als een vaste as ontbreekt, waardoor ontstaat dan het verschijnsel………de bocht invliegen………..Met het aannemen van de aantrekkingskracht ben je uit je denkprobleem, wat overigens ook maar een gevoelsmatig probleem is. En hoe de werkelijke verklaring ook zal zijn. Het resultaat zal niet veel veranderen

Ook neem je waar, dat wanneer een roterend systeem in een roterend systeem beweegt, dat voor de waarnemer een corioliskracht optreedt en de centrifugale kracht t.o.v . de hoofdschijf samen met de corioliskracht een richting krijgen, die niet door de as van de hoofdschijf gaat. Afhankelijk van de plaats op de hoofdschijf wordt de middelpuntvliedende kracht groter of kleiner.

En daar zit nu precies mijn crux. Zijn er in de driedimensionale voorstelling nog meer krachten die in een bewegingssituatie voor mij als waarnemer in werking treden bij vrije beweging in de ruimte.

Mijn kennis en rekenmogelijkheid schiet hier tekort.

Eerder:

De BIG BANG, E=mc /2, de tijd is de vierde dimensie, de ruimte is gekromd, enz. Het staat wat imbeciel, als je daarin niet geloofd. Dat doe jij dus niet? Merkte jij op.

Welnu: ik geloof er in op de volgende manier:……….

De universeel geldende natuurwetten zijn universeel voor zover we nu kunnen overzien, maar naar mijn idee zullen er altijd aanpassingen nodig blijken , afhankelijk van de kennis die dan beschikbaar is.

Alles wat ons nu bekend is bestaat uit massa en energie, of de wisselwerking daartussen. “Het ruime hemelrond ” of “De Kosmos” staat eigenlijk model voor alles. De ruimte in het atoom is even leeg als de kosmos. Ook atomen bestaan uit bewegende systemen in bewegende systemen enz. enz. Onze hersenen bestaan voor het grootste gedeelte uit lege ruimte. Of is die ruimte niet zo leeg als we nu denken?

Als waarnemer in Elst, sta ik op een heel ander niveau te kijken, dan wanneer ik me in een ruimtevoertuig bevind en naar de aarde kijk of in een nanovoertuig door het lichaam koers.

Al heel lang is de mensheid zoekend naar een uniforme beschrijving van de samenhang van alles met alles.

Maar Ik moet nu maar stoppen met piekeren over details van deze samenhang, want mijn cellen worden merkbaar grijzer.

Laat ik mijn laatste jaren maar gewoon genieten, van alles wat ontdekt wordt, voor zover ik dat begrijp of niet.

Ik geloof op een andere manier in God schreef ik ergens anders.

Op een ander manier dan mensen die zingen “Het ruime hemelrond -Vertelt met blijde mond-Gods eer en heerlijkheid.”

Maar ik begrijp nu wel, dat we eigenlijk allemaal zeggen: “Ik snap het ook niet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ook wij leven nog in de oertijd.

Soms zegt een beeld meer dan duizend woorden. Bij het werken met Office (voor studenten) geloof ik, dat bij mij het kwartje gevallen is t.a.v heel wat begrippen. Tot dan toe kende ik alleen nog maar het programma Word for Windows, een van de eerste versies.

Je kunt het wel voortschrijdend inzicht noemen dat ik nu pas (18-07-2017) begrijp, dat de hele Schepping is weer te geven is door Informatie, als je maar de juiste tools daarvoor tot je beschikking hebt, in het klein en in het groot.

Wie dat kan, is de God, die ik voor ogen heb.

Wij, tegenwoordige mensen kunnen met PC en draaimolen op de kermis, een klein gedeelte overzien.

En dit alles, door trial and error en met schade en schande.

Zoals dat gaat bij evolutie.

(21-07-2017)

Mijn Microsoft account a.hooyer@planet.nl met wachtwoord ……… en hooyera6@gmail.nl en met wachtwoord …….werden door Microsoft Bv gesloten

Zodat ik nu 2 pc.s heb die gesynchroniseerd zijn met

One Drive , maar niet terug kunnen lezen, wat daar geplaatst is. De oorzaak is vrij simpel n.l het gebruik van een illegale versie van Office voor studenten en Wetenschappers. Deze pc blijft gewoon werken, als ik maar geen gebruik meer maak van One Drive.

Voor alle zekerheid, zet ik dit bestand maar op een joy-stick

Denken in Metaforen.

Zolang er mensen bestaan op de aarde, hebben ze gezocht naar GOD.

Er zijn allerlei uitspraken gedaan, die heel veel te maken hebben met deze zoektocht. Ik heb er veel nagezocht in Wikipedia en probeer ze met elkaar te vergelijken.

1. drie-eenheid van god (Bijbel)

Vader, zoon, heilige geest.

2. eeuwigheid

De tijdsduur voor mijn geboorte

De tijdsduur van mijn geboorte tot mijn dood

De tijdsduur na mijn dood.

3. Siegfried (Harry Mulish)(een fantasie)

Als ik dit opschrijf, ontdek ik pas hoe moeilijk het is om weer te geven wat ik bedoel. Ik ga nu dus maar zo natuurlijk en begrijpelijk weergeven, hoe ik de samenhang van alles met alles ervaar. Het zal een meer filosofische dan natuurkundige ervaring zijn., maar het hoort allemaal bij elkaar.

Het lijkt allemaal wel een afspiegeling van de software en de hardware met de mens als “smeermiddel”.

Heel instructief is het TV programma van Robert Dijkgraaf : “The mind of the Universe”.

De hele kosmos, lijkt een uitwisseling van energie en materie.

Einstein formuleerde dat voor kleine delen, die omgezet werden in energie. E=mc2. Hetgeen leidde tot de plutoniumbom en de waterstofbom.

Die uitwisseling is dus bekend in het kleine waar ook het begin ligt en zet zich voort in het middelgroot en het grote..

Constantijn Huygens (of Christian?) ontwikkelde het slinger uurwerk. Daar wordt een puls middels energie omgezet in een rondgaande beweging. Menselijke energie wordt (tijdelijk) opgeslagen in een veer die een cirkelbeweging omzet in een pulsbeweging.

Een essentieel onderdeel is de onrust, die ervoor zorgt dat de wijzers steeds dezelfde kant opdraaien en in een tevoren bepaald tempo. Verwijder de onrust, en de energiedrager (de veer) loopt in enkele tellen leeg.

Er zijn veel meer energiedragers bijvoorbeeld steenkool, olie, accu”s.

In verband met de energiedragers die toegepast worden voor dagelijks gebruik, spreken we van het stenen tijdperk, steenkolentijd, electronica of computertijdperk enz.

Rondkijkend in de wereld van nu, zie ik dat op ontelbaar veel manieren een puls (heen en teruggaan) wordt omgezet in rotatie beweging en om gekeerd.

Voorbeelden zijn:

De zuigermotor, uurwerken

28-06-2017.

Matrix denken.

Is eigenlijk wat ik anderen wil leren, maar ik ontdek, dat de meeste mensen dit al doen vanaf het begin.

Ik vind het jammer, dat ik de film “” De Matrix” niet heb gezien. Alles wat ik zou willen opschrijven, vindt je al opgeschreven in Wikipedia.

(zoek onder “De Matrix”)

(Zoek ook onder: “ Fractals”)

Het is zeer van belang, dat je weet, hoe je bij de tot nu toe verzamelde kennis kunt komen.

In een eerder verhaal beweerde ik, dat gravitatiekracht, corioliskracht, entropiekracht, van der Waalskracht, elektronische kracht, kortom: elke kracht waardoor een krachtveld ontstaat, dezelfde oorzaak heeft, nl: beweging in een krachtveld dat beweegt in een krachtveld dat beweegt in een krachtveld dat beweegt enz. enz…….hetgeen leidt tot een algemene beschrijving van de kosmos………….

Hetgeen nooit zal lukken, omdat dit proces oneindig lang doorgaat .De computer is een voorbeeld.

Die leidde tot creatie van het ”world wide web”

Dat was niet mogelijk geweest zonder eerst de morse seinen en de telefoon uit te vinden, die iedereen met iedereen verbindt tegenwoordig’

In het prille begin zat een mens op de telefooncentrale, nu op elk verdeelpunt (share-point)

een PC.

PC verbindt PC met PC en via het telefoonnet is het world-wide-web ontstaan. Via het programma Word wordt een weg gecreëerd van A naar B en terug.

Daar kunnen goedwillenden gebruik van maken, maar ook kwaadwillenden.

De kwaadwillenden maken gebruik van het darkweb, de weg terug dus, die ook gebruikt wordt om de heenweg zo goed mogelijk te beschermen.

Duidelijjk dat dit tot probleemsituaties leidt.

29-07-2017.

Poiseuillestroming, zandloper en puntlassen. Adiabatise expansie.

De poiseuille stroming, heeft te maken me de wervelingen die optreden zoals bij water dat door een buis stroomt.

De zandloper (die iedereen wel kent) met de stroming van deeltjes die door een nauwe opening stromen, zoals bij de afvoer van een gootsteen of wastafel. Adiabatische expansie is de basis voor de koelkast.

Bij puntlassen wordt heel veel energie samengevoegd en heeft de vlam de vorm van het bovenste deel van een zandloper. Kortom, hoe kleiner de punt van de vlam, des te korter de benodigde tijd, hoe beter de hechting. Is voorbeeld van energieoverdracht op moleculair niveau.

Lees nu eerst het volgende artikel in Wikipedia, dan begrijp je het gedachten experiment beter.

Zoek onder “rechterhandregel”

Juist nu zijn er ernstige ongelukken gebeurd met de kermisattractie “draalmolen in draaimolen”.

De middelpuntvliedende kracht die de inzittende ervaart is afhankelijk van de rotatiesnelheid van de delen. Het lijkt een lichte slingerbeweging bij lage snelheid, maar neigt meer naar een trilling bij hoge snelheid.

Deze toestellen behoren duidelijk tot de categorie: “dat zou men niet moeten willen.

“GEDACHTEN EXPERIMENT”

VERVANG DE KLEINE DRAAISCHIJF DOOR EEN CILINDER GEVULD MET WATER EN DRAAI DIE ROND, TERWIJL DE GROTE SCHIJF OOK DRAAIT EN KIJK DAN WAT ER MET EEN WATERMOLECUUL GEBEURT.

30-07-2017

Over een napje

over synchroniseren

over de benen van wielrenners,

over gedwongen winkelnering,

eerst de huisgenoten des geloofs

en alles hangt samen met alles,

Het Al

en God of Allah

en gesloten systemen

en wie de beste Hacker is.

Verwarde verhalen

en adequate mensen

en schoenmaker hou je bij je leest.

Over Mijn Moeder zei altijd,

Over de Prediker,

de wijsheid van Salomo

en er is niets nieuws onder de zon.

Geleerdheid brengt je tot razernij

en Kant.

Ik ben de ware wijsheid,

alles in allen en God.

Wat bedoelden de klasssieken met hun metaforen.?

Vlaag van verstand of razernij?

Enz enz.

De eeuwigheid heeft geen begin of einde

en de toekomst is allang begonnen.

Je verleden en toekomst ben je zelf

en dicht bij jezelf blijven

en psychose,

softe en echte wetenschappen

en paranormale gaven

en het hele kennis spectrum

skylla en charibdus

en de oversteek.

Dromen ,

slaapstand,

en reorganiseren en schijfopruiming.

Het tweetalligstelsel,

telefoon en computer.

En matrix in matriks oneindig voortgezet.

Ja, dat zou een mooi verhaal worden!!!!!!!!!!!!!!!!!!

31-07-2017

Gedicht van Rutger Kopland.

Tijd

Tijd- het is vreemd, het is vreemd mooi ook

Nooit te zullen weten wat het is

en toch hoeveel van wat er in ons leeft is ouder

dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven

zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt

naar iets in zichzelf, iets ziet daar

wat het meekreeg

zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten

Van zichzelf of hij ziet waar hij heengaat

een verte voorbij onze ogen

het is vreemd ook vreemd mooi te bedenken

Dat ooit niemand meer zal weten

Dat we hebben geleefd

te bedenken hoe we nu leven, hoe hier

maar ook hoe niets in ons leven zou zijn zonder

de echo’s van de onbekende diepten in ons hoofd

niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik

buiten onze gedachten is geen tijd

we stonden deze zomer op de rand van een dal

om ons heen alleen wind.

Rutger Kopland

1-08-2017

Matrix in matrix. Je raakt hierover niet uitgedacht.

Je kunt hiermee oneindig doorgaan.

Totdat je totaal verward raakt, zoals iedereen die taalgebruik bezigt die niemand begrijpt. In psychiatrische termen heet het dan “” ontremd” zijn.

De wet van de grote aantallen, leidt tot de normale verdeling van de kansen.

De verdeling van Gauss (de normale verdeling van eigenschappen in de kansberekening) de Poissonverdeling, de standaarddeviatie en de nauwkeurigheidsberekening van de afwijking daarvan. Weer de normale verdeling? De hysterese in de warmteleer . Dit begrip wordt ook gebruikt in de elektriciteitsleer, bij het ontwikkelen van gehoorapparaten enz. enz.

Verschijnselen moet je steeds van 2 zijden benaderen, vanuit de hardware en van uit de software.

Zo gaan medici uit van medicijnen en implantaten, dus toevoegingen aan het menselijk lichaam , noem dit de hardware en psychiaters zijn meer gespecialiseerd in de producten van de hersens , de medisch fysici het lichaam als mechanisme. Beiden zijn nodig voor de bouw van robots.

En geven aanleiding tot de roboticawetenschap. En de astrofysici kijken met dezelfde blik, maar dan op grotere schaal.

Alles hangt met alles samen.

De komende generatie denkt veelal op deze wijze, wat je zelfs bij het lezen van de krant kunt opmerken. Allen hebben een tak van Natuurkunde of Fysica bestudeerd.

En elk proces dat plaatsvindt in de kosmos, is een manier van uitwisselen van energie en materie.

Van Big Bang tot Zwart Gat, een continue Schepping, die doorgaat als een Perpetuum Mobile.

Logisch, dat Teus en ik, dat niet in een schuurtje konden uitbeelden.

Möbius was “zijn tijd” ver vooruit, door de aardse tijdas te projecteren in de vijfdimensionale ruimte.

Wie-Wat-Waar-Waarom-Wanneer?

Een vraag die we altijd door willen beantwoorden.

Buiten deze schepping is de Schepper van dit alles, waar we echt niets kunnen begrijpen.

(In het journaal van 8 uur werd gesproken over het vriendelijke beerdiertje, dat bij zuurstof atmosfeer kan leven , maar ook onder zeer extreme omstandigheden.)

4-8-2017.

Bij een object in rust, heffen alle krachten die er op worden uitgeoefend elkaar op. Elk object dat in rust is zweeft in de hyperkosmos waarvan de ons bekende kosmos een deelverzameling is. En in deze hyperkosmos zijn snelheden boven de lichtsnelheid niet geheel ondenkbaar, als we de zwaartekracht verklaren als ontstaan tengevolge van beweging in beweging, oneindig vaak herhaald. .

Website van A.Hooyer. Verhalenverteller Vragensteller (www.abhooyer.nl)


Opa vertelt verhalen aan zijn kleinkinderen.



Probeer de volgende link eens

https://sites.google.com/site/ahooyer6/



GOD anno domini 2015

GOD anno domini 2015.

De metafysica, de gedachte, de geest, de ziel, de droom, de fantasie.

Zijn het niet allemaal woorden waarmee naar hetzelfde verwezen wordt?

Het deel van ieder mens dier en plant, dat we nooit zullen begrijpen en dat uniek is voor ieder wezen, uniek als de iris van het oog en de bouw van de genen.

Wij mensen, zijn op zoek naar leven elders in de kosmos om onze kennis uit te breiden, want we willen altijd leren en spelen en nijver bezig zijn zolang we leven. De kans dat we met andere ruimtewezens zullen kunnen communiceren is nog kleiner dan de kans dat we ze ooit zullen ontmoeten. De afgelopen eeuwen zijn we nog niet in staat geweest een behoorlijk gesprek te voeren met een mug of een olifant hoewel we hebben geleerd, dat ook dieren zowel fysiek als metafysiek bestaan, tussen geboorte en dood. Ervoor en erna dus niet, net als wij, mensen.

Een en ander wil ik graag toelichten. Een beeld schetsen van hoe ik de kosmos beleef en zie, nadat ik er als mens 80 jaar in heb rondgezworven. Misschien help ik u daar een stap of een gedachte verder mee in uw wereldvisie. En als dat niet het geval is, vergeet mijn beeld dan zo gauw mogelijk want het is niet beter dan elk ander beeld waarbij u en ieder medemens zich gelukkig voelt.

Onlangs las ik in de krant, dat er een robot vanuit het ruimtevaartuig ISS bestuurd op het terrein van Estex zal rondrijden. En dat bracht mij op de volgende gedachte:

Als we een robot die hun taal spreekt zouden laten rondrijden bij een primitief volk en deze laten meedelen: " Voortaan ben ik uw God". dan zouden we ongetwijfeld opnieuw een godsdienst hebben gecreëerd.

Alles wat mensen niet begrijpen, noemden ze in het verleden "God". Zo zijn al die godsdiensten ontstaan . Door toename van kennis en vaardigheden zijn sommige ook weer verdwenen.

Niemand zal nog beweren, dat bij onweer Donar op zijn strijdwagen over de wolken rijdt en zijn bijl werpt, zodat de bliksem flitst.

Andere godsdiensten houden hardnekkiger stand, ook al zijn sommige leerstellingen absoluut in strijd met wat volgens menselijke begrippen en ervaringen in de kosmos mogelijk is .

Het zijn producten van menselijke dromen , verlangens en fantasiën die ontstonden in de metafysica. De metafysica die bij mensen verder ontwikkeld is dan bij elk ander schepsel.

Och, als ze standhouden en geen leed veroorzaken bij andere bewoners van de kosmos en mensen zich er gelukkig bij voelen............dan zou niemand daar een probleem mee moeten hebben.

Helaas blijkt in de praktijk anders.

In het internettijdperk zijn talloze spelen ontstaan die aansluiten bij de behoefte van mensen om aan de realiteit te ontsnappen, en de sociale media om tegemoet te komen aan de behoefte gedachten, gevoelens te delen, niet anders dan in alle godsdiensten van voeger en nu.

Soms tijdelijk, soms langduriger.

Niets nieuws eigenlijk, zo is het altijd geweest. De mens is ongeneeslijk religieus.

Een paar voorbeelden.

Een jaar of 40 geleden, maakte een collega 100 illustraties bij "In de Ban van de Ring" van Tolkien. Aan de hand van de illustraties gaf hij een samenvatting van het verhaal.

Men zegt wel eens: "Een foto zegt meer dan 1000 woorden." Door deze 100000 woorden ging voor mij een nieuwe wereld open. Ademloos heb ik de triologie gelezen en veel meer dan 100 beelden ontstonden, maar altijd passend bij zijn ontroerende illustraties.

Een wereld in een wereld, waarin niets is als in de wereld waarin we dagelijks leven.

De beelden, de fantasiën zijn van alle tijden.

De beelden van de schrijver, de schilder, de troubadour, de musicus, die ze met anderen delen, de beelden ook van onze dromen die we soms koesteren, maar vaak ook haten als ze ons wakker houden.

Mensen leren en spelen, zowel jong als oud en moeten altijd weer een evenwicht vinden tussen handelen en fantaseren om zich goed te voelen en gelukkig te zijn.

*******Kun je een draaglijk leven definiëren of een ondraaglijk?

*******Kun je een draaglijke dood definiëren, of een ondraaglijke?

We kunnen wel van gedachten wisselen tijdens onze plek in de kosmos tussen geboorte en dood.............".de tussentijd!!!""

En ook over..................voor onze geboorte en................na onze dood..............

Daar heeft iedereen mee te maken in " de tussentijd."

Alle processen in de kosmos vinden plaats volgens de wet van behoud van energie en materie. (tenzij de Entropie maximaal is en de Big Shrunk plaatsvindt maar dat is een ander verhaal).

Sinds mensenheugenis komt er in de kosmos niets bij en gaat er niets vanaf, en is er een voortdurende wisselwerking tussen wat wij energie en materie noemen zodat we rustig kunnen denken vanuit het perspectief, dat de kosmos eeuwig zal bestaan. Waarom zou dat niet mogen? Natuurlijk kun je ook denken, dat dat niet het geval is, dat de kosmos verdwijnt voor mij of in mijn "tussentijd" of erna. In deze gevallen, levert dat voor mij geen problemen op, want ik "was niet en ben niet en zal niet zijn" als er geen kosmos is.

Ik beperk me dus, tot mezelf in de kosmos, in mijn “tussentijd” , de tijd dat ik op deze aarde mens ben.

Voor mijn geboorte was ik al een deel van de Kosmos, deel van mijn vader en moeder en mijn hele voorgeslacht zelfs vanaf het begin van de kosmos, in het begin een heel, heel klein deel, maar in de kosmos was het geheel van wat nu ik ben al aanwezig. In chaotisch verband, dat wel , en pas na mijn geboorte in 80 jaren samengevoegd tot wat ik nu ben en dit proces gaat door tot de dood er op volgt. Mijn metafysica eindigt dan abrupt en mijn fysieke lichaam valt uiteen en wordt weer samengevoegd tot andere delen van de kosmos tot in eeuwigheid.

WIE dat kan regelen voor elk kosmisch deeltje moet wel GOD zijn of de EEUWIGE of HET EEUWIGE LEVEN dat we als mensen zo graag willen, maar dan wel in de “tussentijd”.

De GOD die bedoeld is in alle uitspraken van mensen tijdens hun zoektocht naar HEM.

Uitspraken als:--------------------------------------------------------------------------------------

de god van Abraham Isaäc en Jacob.

eerst was er de mens en toen god.

Allah Akbar.

De eeuwige god

elk heeft zijn persoonlijke god

godverdomme

(enz. in alle talen)------------------------------------------------------------------------------------

De GOD DIE niemand kan begrijpen of uitleggen. GOD anno 2015-09-20 in alle Verhalen Gedachten Dromen Visioenen Geschriften Beelden Geluiden enz. van de mens die in --------------- “ zijn tussentijd” ---------- Pelgrim is op zoek naar de EEUWIGE…..voor altijd.


Waarom het wiel van Teus nog steeds niet draait , alleen de zichzelf vernieuwende Kosmos een perpetuum mobile is en er zwarte gaten in zitten.

========================================

Alle mensen die leven of geleefd hebben, hebben met elkaar de kennis en het inzicht ontwikkeld, waarover we nu kunnen beschikken. Jammer dat deze niet voor iedereen in gelijke mate toegankelijk zijn.

Dat hangt natuurlijk ten nauwste samen met de persoon en de omgeving, waarin de persoon leeft.

Hieronder beschrijf ik hoe ik met de kennis die ik tijdens mijn leven beetje bij beetje heb opgedaan, nu tegen processen aankijk, die ik nooit begrepen had.

Zoals……..zwaartekracht….middelpuntvliedende kracht….entropie…inertie…..big bang…informatie….gedachten…….enz…enz.

De kosmos bestaat volgens onze begrippen uit bewegende systemen in bewegende systemen in beweende systemen enz.

Een heel klein beetje daarvan kunnen we begrijpen als we uitgaan van roterende systemen in roterende systemen in driedimensionale orthogonale stelsels en onze waarnemingen zo goed mogelijk opschrijven die we ervaren als we reizen op een kaarsrecht spoor door onze tijd die duurt van geboorte tot dood ( mijn tussentijd) en proberen te begrijpen wat op dit spoor te begrijpen was/is voor onze geboorte en na onze dood. We verblijven slechts een split-second op deze aarde gemeten in de maten die in de kosmos tellen.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Op de doorsnee kermisattractie, kunnen we zelfs plaatsnemen in roterende systemen, die op hun beurt weer in roterende systemen bewegen en min of meer genieten van de sensaties die deze bewegingen kunnen oproepen.

Een bekend voorbeeld is een bewegende biljartbal op een draaiende tafel..

Zie Wikipedia.

Ik stel me voor dat ik de biljartbal ben op de draaiende schijf .Als ik vanuit het centrum naar de rand loop is het net of ik op de schijf tegen de draairichting van de schijf wordt weggeduwd .Als ik op een schijfhelft een cirkel teken en langs deze cirkelvormige lijn loop, wordt ik soms in de draairichting van de schijf geduwd en soms daar tegenin. Het maakt niet uit, of ik rechtsom of linksom op de cirkel loop.

Het geduw dat ik ervaar, wordt Corioliseffect genoemd (naar de ontdekker Coriolis ) of ook wel corioliskracht.

Maar ik kan mijn draaiende stoeltje op de kermis, ook vervangen door een groter systeem, nl. de aarde die als een platte schijf met mij aan de rand roteert om de zon in het zonnestelsel dat als rotatiecentrum het zwarte gat in het centrum van het melkwegstelsel heeft.

Op mijn draaiende schijf op de kermis probeer ik me te oriënteren in de oersoep van de kosmos, waarin de wanorde alleen maar lijkt toe te nemen, ondanks de ordening die ik op mijn niveau probeer aan te brengen.

Het is voor mensen al mogelijk, om op atoomniveau hier en daar een electron te verplaatsen en een chip samen te stellen ter grootte van een postzegel, die alle menselijke kennis kan opslaan voor iedereen toegankelijk

(nou ja, bijna iedereen)!

En toch kan ik met al deze informatie geen rozenzaadje maken, geen gedachte vormen of veranderen. Een rozenzaadje, dat de informatie draagt van kleur reuk en vorm in de genen van dat zaadje, zelfs de informatie voor de genen van het zaadje……….

Als alle informatie die bestaat voor ons vrij toegankelijk is, zouden we macht hebben over alles en onze eigen schepper kunnen zijn. Dat ligt nog ver in het verschiet.

De mensheid is een lang onderzoekstraject pas begonnen.

In werkelijkheid bestaan dergelijke othogonale en cirkelvormige situaties in de kosmos sporadisch volgens de wet van de grote aantallen. (waarschijnlijklheidsleer).

Maar ook driedimensionaal gezien veroorzaken de bewegingen langs ellipsvormige banen corioliskrachten in alle denkbare richtingen, evenals middelpuntvliedende krachten en entropie.

Door de versnelde expansie van de kosmos zouden alle delen verdwijnen aan mijn gezichtshorizon ( zwart gat genoemd) bij het absolute nulpunt, zonder massa of energie en verdwijnen in het NIETS.

Maar neen, in het ‘point of no return’ (evenwichtspunt tussen twee massa’s) geeft de geringste verstoring van het evenwicht de doorslag, en hier kan alleen de kosmos verstoring geven.(bord van Galton)

Dus beginnen hier alle delen aan hun terugkeer in de kosmos de een vroeger, de ander later, waardoor de randen van het zwarte gat zich rafelig aan ons voordoen.

Het centrum van het melkwegstelsel is zo’n gezichtshorizon, ver van mijn zonnestelsel verwijderd, maar mijn waarnemingspunt anno 2016 is zo dichtbij, dat ik het kan opmerken.

(Er worden steeds meer zwarte gaten ontdekt.)

Of is dit misschien hetzelfde zwarte gat als in 2016 waargenomen , maar op andere tijdstippen in het verleden? Waargenomen tegen een andere omgevingsachtergrond?

Of zijn dit misschien ook zwarte gaten uit een nog verder verleden?.

De meeste waarnemingen die we doen aan de sterren betreffen situaties, zoals die lichtjaren geleden waren. Daardoor hebben we veel geleerd over de geboorte van sterren en het sterven daarvan, rode reuzen en witte dwergen, galactische en extragalactische stelsels, sterrennevels en spiraalvormige en bolvormige sterhopen.

Als delen aan onze gezichtshorizon verdwenen zijn en een zwart gat vormen in onze waarneming zal dit zwarte gat altijd blijven, tenzij de gezichtslijn geblokkeerd wordt door de geboorte van nieuwe sterren of stelsels in deze lijn. Omdat ook wij met ons gehele melkwegstelsel met tot nu toe onbekende snelheid reizen door de kosmos , zullen we de zwarte gaten steeds tegen een andere achtergrond zien, evenals de sterren en de zwarte gaten. Misschien dat dit mogelijkheden biedt om de afstand tot de zwarte gaten te bepalen, of de plaats van het centrum van de kosmos van ons melkwegstelsel uit gezien, of de plaats waar we ons t.o.v. dit centrum bevinden.

Elke generatie heeft zo ongelooflijk weinig tijd, om waarnemingen te doen die verschillende uitkomsten geven. Vanaf het begin der waarnemingen lijkt onze omgevingssituatie in de kosmos stabiel maar ze is dat allerminst. De kennis daaromtrent neemt exponentieel toe.

Ik was heel erg onder de indruk van het college dat Robert Dijkgraaf gaf in

Het programma…..De wereld draait door……

Indrukwekkend hoe met moderne methoden een groot publiek bereikt kan worden, en hoe indringend mensen met denkbeelden geconfronteerd kunnen worden. Heel veel beelden waren sedert de vijftiger jaren van de vorige eeuw nauwelijks veranderd. Alleen gaf toen Prof Minnaert gelijksoortige colleges in de grote collegezaal van het natuurkundig laboratorium in Utrecht. Hij vertelde zijn boeiende verhalen aan de hand van vele dia’s, waarbij hij eenmaal met zijn stok op de grond stampte om zijn assistent een volgende tevoorschijn te laten toveren, of tweemaal, om de vorige nog eens te zien. Een prachtige tijd, waarbij in de nacht op de sterrenwacht waarnemingen werden gedaan in een prakticum, begeleid door toen nog geen Prof. De Jager.

De zeeën van tijd die het toen kostte om baanberekeningen uit te voeren voor een drielichamenprobleem. Het besef van het monnikenwerk dat gedaan moest zijn, om met de toen bestaande middelen de Nautical Almanak samen te stellen.

Wat een enorme vlucht hebben de ruimtewetenschappen gedaan sedert de komst van de comptometer, de commodore 64 en de moderne computer. En zelfs dat lijkt nog maar het begin van de moderne tijd. Zo jammer dat het leven zo kort is.

Maar misschien is dat wel nodig, om steeds weer een eind te maken aan de remmende voorsprong van vastgeroeste denkbeelden.

Eerder zei ik, dat mensen alles wat ze niet begrepen………God… noemden.

Zo is het ook vaak bij wetenschappers.

De BIG BANG, E=mc /2, de tijd is de vierde dimensie, de ruimte is gekromd, enz. Het staat wat imbeciel, als je daarin niet geloofd.

Er leefden zo lange tijd voor ons al mensen, die zelf nadachten en experimenteerden met de hen ten dienste staande middelen. Met goede en laakbare kanten (en ook dat is de moderne wetenschap niet vreemd) denk aan medicijnvrouwtjes, homeopatie, acupunctuur en paranormale geneeswijzen. Andere culturen lagen ver voor op de westerse.

We zijn nooit te oud om te leren.

Opvallend vond ik bij het college van Robert Dijkgraaf het balletje, dat aan de andere zijde van het zwarte gat naar buiten rolde en de aandacht voor het reizen in de tijd.

Niemand zal ooit zichzelf ontmoeten in zijn of haar vroegere samenstelling.

Wel heeft ieder mens nu reeds ontmoetingen gehad met delen van het vroegere zelf. Sterker nog, misschien heeft iedereen wel eens delen van zichzelf geconsumeerd , ja noem het kannibalisme en denk aan huidschilfers die per ongeluk in de mond zijn gekomen. Elke 7 jaren ongeveer worden al onze cellen in de kosmos verstrooid. zelfs onze meest beminde en noodzakelijke delen.

Of daarbij delen waren die met kennis geladen waren/ zijn is voor ons nog een vraag, evenals de vraag hoe we daarvan opnieuw gebruik zouden kunnen maken

De Kosmos expandeert, maar elk deeltje keert na lange tijd terug in de kosmos. Niet als een tennisbal uit een zwart gat, maar als kosmisch stof waar van…..ook door de aarde……tonnen per jaar worden opgevangen, hetzij in grotere of kleinere delen .

Hierbij laat ik het puin dat door mensen in de ‘ruimte’ is gebracht buiten beschouwing want dat is op kosmische schaal nooit weggeweest.

De mensheid is in alle ernst op zoek naar medebewoners van de kosmos en vergeet kontakt te zoeken met de medebewoners van de aarde en die het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Sterker nog, in grenzeloos egoïsme leeft de mensheid zodanig dat leven tenslotte alleen nog mogelijk zal zijn voor anorganische “organismen”.

Als kind las ik al graag de strip:”” In het land van de blikken mannen”.

Wat betekent het perspectief van een kosmos met als bewoners “blikken mannen” met kunstmatige intelligentie?

Wat ik door mijn waarnemingen ook nog opmerkte, was het altijd durende getob van de mensheid met hun getalsystemen. Abacus, 12 tallig, 60 tallig, decimaal stelsel, tweetallig stelsel, complexe getallen, quaternionen en octaven.

Altijd zoeken naar mogelijkheden om bevindingen aan elkaar door te geven, door getal, beeld of woord.

Altijd bleken constanten toegevoegd te moeten worden, om resultaten wat leesbaar te maken. Constanten als pi, constante van Bolzmann of van Planck etc. En dat bij de beschrijving van verschijnselen om ons heen, die volgens vaste procedures verlopen. Wordt het niet tijd, dat wiskundigen een getal stelsel ontwikkelen waarmee natuurlijke processen eenvoudig kunnen worden weergegeven omdat het stelsel is opgebouwd op in de natuur voorkomende basis eenheden. Mogelijk is het binaire systeem een aanzet daartoe, omdat daarmee getal woord en beeld kunnen worden weergegeven, de eerste beginselen van communicatie.

Zoveel om te onderzoeken in een zichzelf eeuwig vernieuwende kosmos in onze korte “tussentijd” (eerder genoemd, mijn tijd tussen geboorte en dood.)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Elk onderzoek, door wie ook gedaan brengt ons, de mensheid , een stapje verder in kennis wat betreft realiteit en waan. Naar mijn wijze van denken zijn we nu aardig op weg een aanvang te maken met de uniforme beschrijving van alle verschijnselen die we waarnemen op onze aardbol me daarbij realiserend, dat deze beschrijving ook weer gebonden is aan de verblijfplaats in de kosmos tijdens de beschrijving. Het zal zelfs in dit uithoekje van de kosmos een helse klus worden en waarschijnlijk wordt die nooit voltooid.

Massa’s trekken elkaar echt niet aan. Dat ervaren wij als mensen alleen maar zo. En toch zijn de wetten van Newton heel erg bruikbaar, om verschijnselen te beschrijven die zich voordoen als we de omgeving waarin ze optreden vergeten. Taalontwikkeling houdt gelijke tred met ontwikkeling van kennis en (bijna) altijd zijn uitspraken later te perfectioneren.

Zwaartekracht is een illusie…………….een uitspraak die (nog) absoluut onbruikbaar is , voor bijna iedereen, vandaag 16 nov 2016.

Maar wel voor hen, die ervaren, dat alles met alles samenhangt.

(Mensen die zo denken, waren er in het verleden ook al…………..Er valt geen mus van het dak zonder de wil van de Hemelse vader!!!!!!))

Coriolis-kracht is ook lange tijd een illusie geweest. In ieder geval tot het tijdstip dat we in staat waren ermee te experimenteren. Door de kracht als vectorgrootheid weer te geven kan d.m.v. constructie in experiment in experiment aangetoond worden, dat de resulterende vector meer en meer de richting krijgt tegengesteld aan de richting die de centrifugaalkracht heeft, of, afhankelijk van de rotatierichting deze juist versterkt.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“En ’t wiel draait nog steeds niet! “ zijn de woorden waarmee mijn broer (87) me vaak begroet als ik hem bezoek. De opstelling staat nog steeds in zijn garage.

Evenals ik is hij jarenlang op zoek geweest naar het perpetuum mobile. Zonder overleg, en met een geheel andere opleiding. Zoeken naar gratis energie, zoals zoveel anderen voor ons deden, zoektochten, die de meest wonderlijke constructies opleverden, die, wonderlijk genoeg soms ook nog een nuttige toepassing kregen.

Mijn uitgangspunt was:…………….zoek een constructie, die geplaatst in het zwaartekrachtveld permanent energie levert.

Equivalent aan het zeil, of de windmolen in het windveld. Op zich best een goed idee, ware het niet, dat zwaartekracht als we er aan denken als aantrekkingskracht tussen 2 objecten een illusie is.

Er is veel meer in het spel. De zwaartekracht ervaren we, omdat in de kosmos alles met alles samenhangt en elke beweging samenhangt met elke andere beweging, in het klein en in het groot.

Elke beweging van een object in een bewegend systeem veroorzaakt een corioliservaring voor dat object, in het klein en in het groot. Op kosmisch niveaux leidt dat tot verdichtingen en verdunningen (stervormingen en ster explosies) supernova en neutronenster en zwart gat.

Bent u ook niet blij dat wij sedert het begin van de waarnemingen in zo’n rustig hoekje van de kosmos wonen????????

Om aan te tonen, dat het vorenstaande verhaal in grote lijnen klopt, is er nog heel wat experimenteer- en rekenwerk nodig.

Een paar voorbeelden:

1.Ontdek hoe snel je rondjes moet lopen op een roterende schijf die zich met grote snelheid verplaatst en voorkom daardoor, dat van de roterende schijf wordt geslingerd. Stel de vergelijking op die geldt als evenwicht bestaat.

2.Misschien helpt het als je tijdens het lopen een zware bal rondslingert.

3.Misschien helpt het nog meer, als een reuzenkracht het hele systeem waarin je je bevindt in de ruimte daaromheen rondslingert en wordt jij dan onweerstaanbaar aangetrokken door het middelpunt van de schijf waarop je beweegt.

De schuur van Teus is absoluut te klein voor dit experiment in reality, maar er is zeker een nerd te vinden die het kan opzetten in de virtuele wereld. Maar ja, waar vind je die?

Ab, broertje van Teus. 28-12-2016.



Waarom het wiel van Teus nog steeds niet draait , alleen de zichzelf vernieuwende Kosmos een perpetuum mobile is en er zwarte gaten in zitten.

========================================

Alle mensen die leven of geleefd hebben, hebben met elkaar de kennis en het inzicht ontwikkeld, waarover we nu kunnen beschikken. Jammer dat deze niet voor iedereen in gelijke mate toegankelijk zijn.

Dat hangt natuurlijk ten nauwste samen met de persoon en de omgeving, waarin de persoon leeft.

Hieronder beschrijf ik hoe ik met de kennis die ik tijdens mijn leven beetje bij beetje heb opgedaan, nu tegen processen aankijk, die ik nooit begrepen had.

Zoals……..zwaartekracht….middelpuntvliedende kracht….entropie…inertie…..big bang…informatie….gedachten…….enz…enz.

De kosmos bestaat volgens onze begrippen uit bewegende systemen in bewegende systemen in beweende systemen enz.

Een heel klein beetje daarvan kunnen we begrijpen als we uitgaan van roterende systemen in roterende systemen in driedimensionale orthogonale stelsels en onze waarnemingen zo goed mogelijk opschrijven die we ervaren als we reizen op een kaarsrecht spoor door onze tijd die duurt van geboorte tot dood ( mijn tussentijd) en proberen te begrijpen wat op dit spoor te begrijpen was/is voor onze geboorte en na onze dood. We verblijven slechts een split-second op deze aarde gemeten in de maten die in de kosmos tellen.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Op de doorsnee kermisattractie, kunnen we zelfs plaatsnemen in roterende systemen, die op hun beurt weer in roterende systemen bewegen en min of meer genieten van de sensaties die deze bewegingen kunnen oproepen.

Een bekend voorbeeld is een bewegende biljartbal op een draaiende tafel..

Zie Wikipedia.

Ik stel me voor dat ik de biljartbal ben op de draaiende schijf .Als ik vanuit het centrum naar de rand loop is het net of ik op de schijf tegen de draairichting van de schijf wordt weggeduwd .Als ik op een schijfhelft een cirkel teken en langs deze cirkelvormige lijn loop, wordt ik soms in de draairichting van de schijf geduwd en soms daar tegenin. Het maakt niet uit, of ik rechtsom of linksom op de cirkel loop.

Het geduw dat ik ervaar, wordt Corioliseffect genoemd (naar de ontdekker Coriolis ) of ook wel corioliskracht.

Maar ik kan mijn draaiende stoeltje op de kermis, ook vervangen door een groter systeem, nl. de aarde die als een platte schijf met mij aan de rand roteert om de zon in het zonnestelsel dat als rotatiecentrum het zwarte gat in het centrum van het melkwegstelsel heeft.

Op mijn draaiende schijf op de kermis probeer ik me te oriënteren in de oersoep van de kosmos, waarin de wanorde alleen maar lijkt toe te nemen, ondanks de ordening die ik op mijn niveau probeer aan te brengen.

Het is voor mensen al mogelijk, om op atoomniveau hier en daar een electron te verplaatsen en een chip samen te stellen ter grootte van een postzegel, die alle menselijke kennis kan opslaan voor iedereen toegankelijk

(nou ja, bijna iedereen)!

En toch kan ik met al deze informatie geen rozenzaadje maken, geen gedachte vormen of veranderen. Een rozenzaadje, dat de informatie draagt van kleur reuk en vorm in de genen van dat zaadje, zelfs de informatie voor de genen van het zaadje……….

Als alle informatie die bestaat voor ons vrij toegankelijk is, zouden we macht hebben over alles en onze eigen schepper kunnen zijn. Dat ligt nog ver in het verschiet.

De mensheid is een lang onderzoekstraject pas begonnen.

In werkelijkheid bestaan dergelijke othogonale en cirkelvormige situaties in de kosmos sporadisch volgens de wet van de grote aantallen. (waarschijnlijklheidsleer).

Maar ook driedimensionaal gezien veroorzaken de bewegingen langs ellipsvormige banen corioliskrachten in alle denkbare richtingen, evenals middelpuntvliedende krachten en entropie.

Door de versnelde expansie van de kosmos zouden alle delen verdwijnen aan mijn gezichtshorizon ( zwart gat genoemd) bij het absolute nulpunt, zonder massa of energie en verdwijnen in het NIETS. De expansie leidt tot afkoeling en uiteindelijk tot het absolute nulpunt. Bij die temperatuur wordt geen straling meer uitgezonden en is materie zwart. Dat is een andere situatie dan die bij een zwart gat optreedt: daar is wel straling, maar de aantrekking van het gat is zo sterk dat zelfs licht niet meer kan ontsnappen. (dus de ontsnappingsnelheid is meer dan de lichtsnelheid en dat kan niet volgens de relativiteitstheorie die experimenteel bevestigd is).

Maar neen, in het ‘point of no return’ (evenwichtspunt tussen twee massa’s) geeft de geringste verstoring van het evenwicht de doorslag, en hier kan alleen de kosmos verstoring geven.(bord van Galton) Het is voor mij niet helemaal duidelijk wat je onder het point of no return verstaat. Naar ik begrijp ga je er hier van uit dat er bij het point of no return een krachtenevenwicht is: de ene massa trekt even hard aan het bewegende voorwerp als de andere massa. Dat is niet zo bij een zwart gat: het is geen krachtevenwicht, maar de ontsnappingssnelheid is daar meer dan de lichtsnelheid. Dat betekent dat de energie die nodig is om te ontsnappen en de twee massa’s op willekeurig grote afstand te brengen oneindig hoog is en dus niet geleverd kan worden in een eindig heelal.

Dus beginnen hier alle delen aan hun terugkeer in de kosmos de een vroeger, de ander later, waardoor de randen van het zwarte gat zich rafelig aan ons voordoen. Als ik jouw gedachtengang goed volg zeg je dat de expansie van het heelal altijd tot stilstand zal komen, doordat er altijd een aantrekkende kracht van de meer centrale delen van de kosmos overblijft. Klopt dat? Maar ook al is de kracht nooit nul, dan nog kan de energie (arbeid) die nodig is om een voorwerp oneindig ver te verwijderen wel eindig zijn: de kracht gaat als 1/r2 en de arbeid is de integraal daarvan vanaf een bepaald punt tot oneindig en daar komt gewoon een eindige waarde uit.

Het centrum van het melkwegstelsel is zo’n gezichtshorizon, ver van mijn zonnestelsel verwijderd, maar mijn waarnemingspunt anno 2016 is zo dichtbij, dat ik het kan opmerken.

(Er worden steeds meer zwarte gaten ontdekt.) Een daarvan staat dus in het centrum van de melkweg op ongeveer 26000 lichtjaar afstand van ons. Dat gat is zelf niet te zien, maar wel is te zien dat naburige sterren met ongeloofelijk hoge snelheden om die onzichtbare kern draaien. Wat we zien is inderdaad in het verleden gebeurd (zo’n 26000 jaar geleden dus).

Of is dit misschien hetzelfde zwarte gat als in 2016 waargenomen , maar op andere tijdstippen in het verleden? Waargenomen tegen een andere omgevingsachtergrond? Welk zwarte gat uit 2016 bedoel je? We kunnen er heel veel tegelijk waarnemen.

Of zijn dit misschien ook zwarte gaten uit een nog verder verleden?.

De meeste waarnemingen die we doen aan de sterren betreffen situaties, zoals die lichtjaren lichtjaar is een afstand, geen tijd geleden waren. Daardoor hebben we veel geleerd over de geboorte van sterren en het sterven daarvan, rode reuzen en witte dwergen, galactische en extragalactische stelsels, sterrennevels en spiraalvormige en bolvormige sterhopen.

Als delen aan onze gezichtshorizon verdwenen zijn en een zwart gat vormen in onze waarneming zal dit zwarte gat altijd blijven, tenzij de gezichtslijn geblokkeerd wordt door de geboorte van nieuwe sterren of stelsels in deze lijn. De aanwezigheid van een zwart gat hangt niet af van onze gezichtslijn. Het kan er ook gewoon zijn als wij het niet kunnen waarnemen.Omdat ook wij met ons gehele melkwegstelsel met tot nu toe onbekende snelheid reizen door de kosmos , zullen we de zwarte gaten steeds tegen een andere achtergrond zien Onze snelheid ten opzichte van andere stelsels is niet zodanig dat we daar snel varierende achtergronden door zien. , evenals de sterren en de zwarte gaten. Misschien dat dit mogelijkheden biedt om de afstand tot de zwarte gaten te bepalen, of de plaats van het centrum van de kosmos van ons melkwegstelsel uit gezien, of de plaats waar we ons t.o.v. dit centrum bevinden.

Elke generatie heeft zo ongelooflijk weinig tijd, om waarnemingen te doen die verschillende uitkomsten geven. Vanaf het begin der waarnemingen lijkt onze omgevingssituatie in de kosmos stabiel maar ze is dat allerminst. De kennis daaromtrent neemt exponentieel toe.

Ik was heel erg onder de indruk van het college dat Robert Dijkgraaf gaf in

Het programma…..De wereld draait door……

Indrukwekkend hoe met moderne methoden een groot publiek bereikt kan worden, en hoe indringend mensen met denkbeelden geconfronteerd kunnen worden. Heel veel beelden waren sedert de vijftiger jaren van de vorige eeuw nauwelijks veranderd. Alleen gaf toen Prof Minnaert gelijksoortige colleges in de grote collegezaal van het natuurkundig laboratorium in Utrecht. Hij vertelde zijn boeiende verhalen aan de hand van vele dia’s, waarbij hij eenmaal met zijn stok op de grond stampte om zijn assistent een volgende tevoorschijn te laten toveren, of tweemaal, om de vorige nog eens te zien. Een prachtige tijd, waarbij in de nacht op de sterrenwacht waarnemingen werden gedaan in een prakticum, begeleid door toen nog geen Prof. De Jager.

De zeeën van tijd die het toen kostte om baanberekeningen uit te voeren voor een drielichamenprobleem. Het besef van het monnikenwerk dat gedaan moest zijn, om met de toen bestaande middelen de Nautical Almanak samen te stellen.

Wat een enorme vlucht hebben de ruimtewetenschappen gedaan sedert de komst van de comptometer, de commodore 64 en de moderne computer. En zelfs dat lijkt nog maar het begin van de moderne tijd. Zo jammer dat het leven zo kort is.

Maar misschien is dat wel nodig, om steeds weer een eind te maken aan de remmende voorsprong van vastgeroeste denkbeelden.

Eerder zei ik, dat mensen alles wat ze niet begrepen………God… noemden.

Zo is het ook vaak bij wetenschappers.

De BIG BANG, E=mc /2, de tijd is de vierde dimensie, de ruimte is gekromd, enz. Het staat wat imbeciel, als je daarin niet geloofd. Dat doe jij dus niet? Maar de gevolgen van de relativiteitstheorie waarin ruimte en tijd gezamenlijk transformeren zijn gemeten en worden toegepast (bijvoorbeeld in de GPS-systemen; zonder rekening te houden met relativiteit is de positiemeting niet nauwkeurig genoeg).

Er leefden zo lange tijd voor ons al mensen, die zelf nadachten en experimenteerden met de hen ten dienste staande middelen. Met goede en laakbare kanten (en ook dat is de moderne wetenschap niet vreemd) denk aan medicijnvrouwtjes, homeopatie, acupunctuur en paranormale geneeswijzen. Andere culturen lagen ver voor op de westerse.

We zijn nooit te oud om te leren.

Opvallend vond ik bij het college van Robert Dijkgraaf het balletje, dat aan de andere zijde van het zwarte gat naar buiten rolde en de aandacht voor het reizen in de tijd.

Niemand zal ooit zichzelf ontmoeten in zijn of haar vroegere samenstelling.

Wel heeft ieder mens nu reeds ontmoetingen gehad met delen van het vroegere zelf. Sterker nog, misschien heeft iedereen wel eens delen van zichzelf geconsumeerd , ja noem het kannibalisme en denk aan huidschilfers die per ongeluk in de mond zijn gekomen. Elke 7 jaren ongeveer worden al onze cellen in de kosmos verstrooid. zelfs onze meest beminde en noodzakelijke delen.

Of daarbij delen waren die met kennis geladen waren/ zijn is voor ons nog een vraag, evenals de vraag hoe we daarvan opnieuw gebruik zouden kunnen maken

De Kosmos expandeert, maar elk deeltje keert na lange tijd terug in de kosmos. Niet als een tennisbal uit een zwart gat, maar als kosmisch stof waar van…..ook door de aarde……tonnen per jaar worden opgevangen, hetzij in grotere of kleinere delen .

Hierbij laat ik het puin dat door mensen in de ‘ruimte’ is gebracht buiten beschouwing want dat is op kosmische schaal nooit weggeweest.

De mensheid is in alle ernst op zoek naar medebewoners van de kosmos en vergeet kontakt te zoeken met de medebewoners van de aarde en die het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Sterker nog, in grenzeloos egoïsme leeft de mensheid zodanig dat leven tenslotte alleen nog mogelijk zal zijn voor anorganische “organismen”.

Als kind las ik al graag de strip:”” In het land van de blikken mannen”.

Wat betekent het perspectief van een kosmos met als bewoners “blikken mannen” met kunstmatige intelligentie?

Wat ik door mijn waarnemingen ook nog opmerkte, was het altijd durende getob van de mensheid met hun getalsystemen. Abacus, 12 tallig, 60 tallig, decimaal stelsel, tweetallig stelsel, complexe getallen, quaternionen en octaven.

Altijd zoeken naar mogelijkheden om bevindingen aan elkaar door te geven, door getal, beeld of woord.

Altijd bleken constanten toegevoegd te moeten worden, om resultaten wat leesbaar te maken. Constanten als pi, constante van Bolzmann of van Planck etc. En dat bij de beschrijving van verschijnselen om ons heen, die volgens vaste procedures verlopen. Wordt het niet tijd, dat wiskundigen een getal stelsel ontwikkelen waarmee natuurlijke processen eenvoudig kunnen worden weergegeven omdat het stelsel is opgebouwd op in de natuur voorkomende basis eenheden. Mogelijk is het binaire systeem een aanzet daartoe, omdat daarmee getal woord en beeld kunnen worden weergegeven, de eerste beginselen van communicatie. Natuurkundigen doen dat grotendeels, maar het zijn geen handige eenheden (veel te klein). Zo is de elementaire ladingseenheid de lading van 1 elektron, maar omdat 1 A al een stroom van 1019 elektronen is wordt in de praktijk de Coulomb gebruikt.

Zoveel om te onderzoeken in een zichzelf eeuwig vernieuwende kosmos in onze korte “tussentijd” (eerder genoemd, mijn tijd tussen geboorte en dood.)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Elk onderzoek, door wie ook gedaan brengt ons, de mensheid , een stapje verder in kennis wat betreft realiteit en waan. Naar mijn wijze van denken zijn we nu aardig op weg een aanvang te maken met de uniforme beschrijving van alle verschijnselen die we waarnemen op onze aardbol me daarbij realiserend, dat deze beschrijving ook weer gebonden is aan de verblijfplaats in de kosmos tijdens de beschrijving. Het zal zelfs in dit uithoekje van de kosmos een helse klus worden en waarschijnlijk wordt die nooit voltooid. uitgangspunt is meestal dat natuurwetten universeel zijn als je ze goed formuleert. Voor tijdafhankelijkheid van natuurconstanten is nog geen overtuigend bewijs gevonden.

Massa’s trekken elkaar echt niet aan. Dat ervaren wij als mensen alleen maar zo. En toch zijn de wetten van Newton heel erg bruikbaar, om verschijnselen te beschrijven die zich voordoen als we de omgeving waarin ze optreden vergeten. Taalontwikkeling houdt gelijke tred met ontwikkeling van kennis en (bijna) altijd zijn uitspraken later te perfectioneren.

Zwaartekracht is een illusie…………….een uitspraak die (nog) absoluut onbruikbaar is , voor bijna iedereen, vandaag 16 nov 2016.

Maar wel voor hen, die ervaren, dat alles met alles samenhangt.

(Mensen die zo denken, waren er in het verleden ook al…………..Er valt geen mus van het dak zonder de wil van de Hemelse vader!!!!!!))

Coriolis-kracht is ook lange tijd een illusie geweest. In ieder geval tot het tijdstip dat we in staat waren ermee te experimenteren. Door de kracht als vectorgrootheid weer te geven kan d.m.v. constructie in experiment in experiment aangetoond worden, dat de resulterende vector meer en meer de richting krijgt tegengesteld aan de richting die de centrifugaalkracht heeft, of, afhankelijk van de rotatierichting deze juist versterkt. hangt af van bewegingsrichting en rotatierichting (het is evenredig met het uitwendig product van de rotatievector (=hoeksnelheid) en snelheidsvector)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“En ’t wiel draait nog steeds niet! “ zijn de woorden waarmee mijn broer (87) me vaak begroet als ik hem bezoek. De opstelling staat nog steeds in zijn garage.

Evenals ik is hij jarenlang op zoek geweest naar het perpetuum mobile. Zonder overleg, en met een geheel andere opleiding. Zoeken naar gratis energie, zoals zoveel anderen voor ons deden, zoektochten, die de meest wonderlijke constructies opleverden, die, wonderlijk genoeg soms ook nog een nuttige toepassing kregen.

Mijn uitgangspunt was:…………….zoek een constructie, die geplaatst in het zwaartekrachtveld permanent energie levert.

Equivalent aan het zeil, of de windmolen in het windveld. Op zich best een goed idee, ware het niet, dat zwaartekracht als we er aan denken als aantrekkingskracht tussen 2 objecten een illusie is.

Er is veel meer in het spel. De zwaartekracht ervaren we, omdat in de kosmos alles met alles samenhangt en elke beweging samenhangt met elke andere beweging, in het klein en in het groot.

Elke beweging van een object in een bewegend systeem veroorzaakt een corioliservaring voor dat object, in het klein en in het groot. Op kosmisch niveaux leidt dat tot verdichtingen en verdunningen (stervormingen en ster explosies) supernova en neutronenster en zwart gat.

Bent u ook niet blij dat wij sedert het begin van de waarnemingen in zo’n rustig hoekje van de kosmos wonen????????

Om aan te tonen, dat het vorenstaande verhaal in grote lijnen klopt, is er nog heel wat experimenteer- en rekenwerk nodig.

Een paar voorbeelden:

1.Ontdek hoe snel je rondjes moet lopen op een roterende schijf die zich met grote snelheid verplaatst en voorkom daardoor, dat van de roterende schijf wordt geslingerd. Stel de vergelijking op die geldt als evenwicht bestaat.

Dit is exact te bepalen:

centrifugaal = coriolis als : hoeksnelheid2x straal = -2. hoeksnelheid x baansnelheid

ofwel: -2. baansnelheid = hoeksnelheid x straal

2.Misschien helpt het als je tijdens het lopen een zware bal rondslingert.

3.Misschien helpt het nog meer, als een reuzenkracht het hele systeem waarin je je bevindt in de ruimte daaromheen rondslingert en wordt jij dan onweerstaanbaar aangetrokken door het middelpunt van de schijf waarop je beweegt.

Het idee dat zwaartekracht ononderscheidbaar is van bepaalde bewegingstoestanden is de basis van de algemene relativiteitstheorie en is ook wel toegepast; zie bijvoorbeeld onderstaande link:

http://www.natuurkunde.nl/opdrachten/339/ruimtewiel-vwo12-2008-1-opg-4

De schuur van Teus is absoluut te klein voor dit experiment in reality, maar er is zeker een nerd te vinden die het kan opzetten in de virtuele wereld. Maar ja, waar vind je die?

Ab, broertje van Teus. 28-12-2016.

Het plaatje (zie hieronder) begrijp ik niet helemaal:

Wat bedoel je met Entropiekracht?

Zie ik het goed dat het systeem roteert om het centrale middelpunt en dat ‘ik’ ook nog staat op een draaiende schijf die om punt E roteert?

Dus bijv. de grote schijf is het roterende melkwegstelsel en de kleine schijf is de beweging van de aarde om de zon? In dat geval wordt de middelpuntvliedende kracht die wij zouden voelen opgeheven door de aantrekkende gravitatiekracht (dat is namelijk precies de eis om in de cirkelbaan te blijven).

Dan blijven over de corioliskrachten. De orde van grootte daarvan is bij de bekende rotatiesnelheden en stralen te schatten: de hoeksnelheid van de rotatie in het melkwegstelsel is 10-15 rad/s en van de rotatie om de zon is 10-7 rad/s. Dat betekent dat we ons met snelheden groter dan de lichtsnelheid moeten verplaatsen om hier krachten van te maken die vergelijkbaar zijn met onze zwaartekracht. Dus dat lijkt weinig zoden aan de dijk te kunnen zetten. Dan zouden we nog een zeer snelle rotatie van dit hele zichtbare systeem kunnen veronderstellen als oplossing. Als daar geen kracht bij hoort om de boel bij elkaar te houden zal de middelpuntvliedende kracht zorgen voor een radiaal naar buiten gerichte kracht loodrecht op de rotatieas. Dat zou dan een voorkeursrichting opleveren voor de geobserveerde onderlinge bewegingen van stelsels.

Deze kracht kan nooit in de plaats komen van de zwaartekracht tussen twee voorwerpen zoals wij die kennen, die is namelijk isotroop.


Opnieuw……………het wiel van Teus.

(Alles hangt met alles samen).

Geweldig, dat je hebt gereageerd op mijn gedachtenspinsels. Vandaag 16 jan 2017 hebben we er nog even over nagepraat. Het vergaat mij net als je vader…………..”mijn gedachten schieten te kort. “

Bij mijn vorige hersenspinsels, heb ik wel heel veel onderwerpen tegelijk aangesneden.. Teveel zelfs, om een zinnig gesprek te kunnen voeren. Deze keer schrijf ik dus uitsluitend over het begrip zwaartekracht en mijn gedachten daarover in de zin van aantrekkingskracht tussen twee massa’s.

Het is niet zo, dat ik iets wil bewijzen, veel meer dat ik voor mezelf probeer te begrijpen, hoe zwaartekracht ontstaat. Er is mij geen experiment bekend dat twee massa’s, hoe groot ook, die zich op enige afstand van elkaar in dezelfde omstandigheden bevinden, een kracht op elkaar uitoefenen. (Of heb ik dan iets gemist?)

Wel zie ik kleine en grote systemen, die goed werken , waarbij centrifugale en centripetale kracht elkaar keurig opheffen. Meestal levert daarbij een vaste as de centripetale kracht. Maar waardoor ontstaat deze kracht bij vrij in de ruimte bewegende massa’s?

Uit de bocht vliegen, is een verschijnsel dat de meeste mensen wel eens zullen hebben ervaren. Maar als een vaste as ontbreekt, waardoor ontstaat dan het verschijnsel………de bocht invliegen………..Met het aannemen van de aantrekkingskracht ben je uit je denkprobleem, wat overigens ook maar een gevoelsmatig probleem is. En hoe de werkelijke verklaring ook zal zijn. Het resultaat zal niet veel veranderen

Ook neem je waar, dat wanneer een roterend systeem in een roterend systeem beweegt, dat voor de waarnemer een corioliskracht optreedt en de centrifugale kracht t.o.v . de hoofdschijf samen met de corioliskracht een richting krijgen, die niet door de as van de hoofdschijf gaat. Afhankelijk van de plaats op de hoofdschijf wordt de middelpuntvliedende kracht groter of kleiner.

En daar zit nu precies mijn crux. Zijn er in de driedimensionale voorstelling nog meer krachten die in een bewegingssituatie voor mij als waarnemer in werking treden bij vrije beweging in de ruimte.

Mijn kennis en rekenmogelijkheid schiet hier tekort.

Eerder:

De BIG BANG, E=mc /2, de tijd is de vierde dimensie, de ruimte is gekromd, enz. Het staat wat imbeciel, als je daarin niet geloofd. Dat doe jij dus niet? Merkte jij op.

Welnu: ik geloof er in op de volgende manier:……….

De universeel geldende natuurwetten zijn universeel voor zover we nu kunnen overzien, maar naar mijn idee zullen er altijd aanpassingen nodig blijken , afhankelijk van de kennis die dan beschikbaar is.

Alles wat ons nu bekend is bestaat uit massa en energie, of de wisselwerking daartussen. “Het ruime hemelrond ” of “De Kosmos” staat eigenlijk model voor alles. De ruimte in het atoom is even leeg als de kosmos. Ook atomen bestaan uit bewegende systemen in bewegende systemen enz. enz. Onze hersenen bestaan voor het grootste gedeelte uit lege ruimte. Of is die ruimte niet zo leeg als we nu denken?

Als waarnemer in Elst, sta ik op een heel ander niveau te kijken, dan wanneer ik me in een ruimtevoertuig bevind en naar de aarde kijk of in een nanovoertuig door het lichaam koers.

Al heel lang is de mensheid zoekend naar een uniforme beschrijving van de samenhang van alles met alles.

Maar Ik moet nu maar stoppen met piekeren over details van deze samenhang, want mijn cellen worden merkbaar grijzer.

Laat ik mijn laatste jaren maar gewoon genieten, van alles wat ontdekt wordt, voor zover ik dat begrijp of niet.

Ik geloof op een andere manier in God schreef ik ergens anders.

Op een ander manier dan mensen die zingen “Het ruime hemelrond -Vertelt met blijde mond-Gods eer en heerlijkheid.”

Maar ik begrijp nu wel, dat we eigenlijk allemaal zeggen: “Ik snap het ook niet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ook wij leven nog in de oertijd.


PAGINA'S





  • A.HooyerA.Hooyer
  • Mail:  a.hooyer@planet.nl


Het wiel van Teus (en Ab) , vervolg.

Het is weer tijd om wat aandacht te besteden aan het wiel. Als je eenmaal begonnen bent een perpetuum mobile te  ” maken”” , laat de gedachte daaraan je niet meer  los. Hoe meer je je in deze materie verdiept, des te groter wordt  je overtuiging, dat het echt bestaat. Het bestaat alleen niet binnen zodanige  proporties, dat je er financiëel  voordeel uit zouden kunnen halen, omdat wij er  zelf naar lichaam en geest  onderdeel van zijn.  Onze samenstellende delen zijn onderdeel van de eeuwigdurende wisselwerking tussen energie en materie in de kosmos.   Dit klinkt meer als een persoonlijke filosofie dan als natuurkundig bewijs  dat een perpetuum mobile in een hyperkosmos wel zoden aan de dijk zou zetten.  Zelfs een eeuwigdurende Kosmos zal af en toe van buitenaf “opgeladen” moeten worden om voort te kunnen bestaan. Waar praten we dan over?

Laten we eerst  nadenken over het zonnestelsel .  Ik denk dan aan de aarde ,  zon en de maan, zoals uit de scheppingsverhalen bekend. Op dit niveau van denken zullen zomer en winter, vruchtbare en onvruchtbare jaren nooit ophouden elkaar op te volgen in een oneindige cyclus. Een schitterend perpetuum mobile.

En toch……………En toch ………..ontdekken we dan, dat zelfs dit systeem eens zal eindigen. Dat hebben we geleerd doordat we steeds verder in het heelal kunnen kijken met allerlei hulpmiddelen die we heel vernuftig hebben gemaakt. ( met we….bedoel ik dan de mensheid als geheel)  Daar zien we nu andere zonnen ontstaan en weer andere uitdoven waardoor het waarschijnlijk lijkt , dat onze zon ooit is ontstaan en ook weer zal verdwijnen. Leven wij mensen dus ergens tussen de Big Bang en een zwart Gat?

Denken aan objecten op deze schaal, gaat ons moeilijk af, omdat ons waarnemingsvermogen met de zintuigen die we tot onze beschikking hebben  weinig mogelijkheden bieden, zelfs als we daarbij alle hulpmiddelen inzetten die ons ter beschikking staan.

Dat zijn er, vooral in de laatste honderd jaar van onze tijdrekening, behoorlijk veel geworden  en het aantal wordt elke dag nog uitgebreid. Daarom is de tijd waarin we nu leven onveranderd interessant gebleven voor de nu levende mensen.

Deze laatste uitspraak geldt voor alle tijden, denk ik.!

Volgens Einstein, blijft de som van massa en energie altijd hetzelfde in een geheel gesloten systeem, d.w.z. een systeem waaraan geen energie wordt toegevoerd, noch onttrokken. Bij een vrije val, wordt potentiële energie omgezet in kinetische energie, maar de som van beide, verandert niet binnen ons klassieke beeld van het zonnestelsel. Evenmin binnen ons meer moderne wereldbeeld waarin ons zonnestelsel slechts een deel is van de ons bekende kosmos. Daarin lijken oneindig veel zonnestelsels voor te komen, die onderling toch weer energie en materie uitwisselen. (straling en kosmisch stof). Is de kosmos dus een gesloten systeem of een deel van een hyperkosmos, waardoor ook de kosmos  tot een  tijdelijk  en niet gesloten systeem is voorbestemd? (Hier kom ik nogal wat spraakverwarring tegen, want hoe zijn het  heelal, de  kosmos,  de  wereld om ons heen, de ruimte  etc respectievelijk gedefinieerd?)

Voor mij lijkt alles wat ik waarneem te bestaan uit bewegende systemen, die zich manifesteren in bewegende systemen op een tevoren wetmatig voorgeschreven wijze. (fotonen en kleinere delen tot zwarte gaten en grotere delen  voor zover ik het kan bevatten! Bij alles treedt een wisselwerking op tussen energie en materie, en ook dit een gevolg van onze manier van kijken naar gebeurtenissen.) Cavendish proef had  een quantitatief karakter en legt  geen oorzakelijk  verband t.a.v. gravitatie.

Het begrip tijd heeft een ander karakter, dan de begrippen lengte, breedte en hoogte. Wij zijn driedimensionale objecten in de ons vertrouwde driedimensionale ruimte.  Deze driedimensionale ruimte beweegt ook en daarom zien we, dat licht zich niet rechtlijnig voortbeweegt in deze ruimte. Hier manifesteert licht zich als een stroom van energiepakketjes  (fotonen) zoals een bewegende tennisbalprojectie  zich manifesteert als ik er naar kijk van boven een draaiend plateau. Volgens gebogen banen. Stel je je de ruimte voor als bewegende bollen in bewegende bollen, dan lijkt  het inderdaad, of de ruimte  “krom” is volgens onze waarneming. Voor de beschrijving van alle processen die daar plaatsvinden wordt Boleaanse algebra gebruikt .

Als ik vanuit mijn positie kijk naar de weg, die ik in mijn korte levenstijd in de kosmos afleg, dan lijkt die weg bijzonder veel op één rondgang op een Möbiusband, tussen geboorte en dood . (bij mijn dood ben ik slechts een papierdikte van mijn startpunt verwijdert) Breiden we dit gedachtenexperiment uit, door de Möbiusband uit te breiden, tot een “Möbius-Helix”  dan  zie je, dat mijn rondgang gedeeltelijk samenvalt met de rondgang van velen.

En als mijn beweging een Helix-vorm in een Helix-vorm is en de eeuwigheid in tijd zich gedraagt als een verdichtingspunt op de reële getallenlijn  …………………………………………………………………………………??????????????????

Dat bedoel ik maar………………………….hahaha.